Yosapat Sakait jeung Ahab

Yosafat besanan jeung kulawarga Ahab sarta satuju perang di Ramot-Gilad, tuluy ménta nabi ti Rama urang. Ngan Mikaya nyalira anu nyarioskeun naon anu saestuna didangu ku anjeunna — domba-domba anu paburencay, roh bohong dina sungut para nabi — sarta panah anu dipanahkeun saukur sambarangan ngabuktikeun yén anjeunna leres.

Pasal 18.

Ari Yosapat kacida beungharna sarta kacida dihormatna, tuluy anjeunna ngiket tali duduluran jeung Ahab ku jalan perkawinan. Sanggeus sawatara taun, anjeunna turun nepangan Ahab di Samaria. Di dinya Ahab meuncit domba jeung sapi loba pisan pikeun anjeunna katut jalma-jalma nu marengan, bari ngolo anjeunna sangkan ngagempur Ramot-gilad. Ahab raja Israil nanya ka Yosapat raja Yuda, “Dupi anjeun kersa ngiring ka Ramot-gilad jeung kuring?” Waler Yosapat, “Kuring sarua jeung anjeun, rahayat kuring oge rahayat anjeun; urang bareng dina ieu perang.”

Tapi ceuk Yosapat ka raja Israil, “Mangga pek payun paluruh heula pangandika Rama urang.”

Seug raja Israil ngumpulkeun para nabi, opat ratus urang lobana, tuluy ditanya, “Kudu urang indit ka Ramot-gilad rek perang, atawa teu kudu?” Tembalna, “Mangga maju, karana Allah bakal nyerenkeun eta ka raja.”

Tapi ceuk Yosapat, “Naha di dieu teu aya keneh nabi Rama urang anu bisa dipentaan pituduh?”

Ngawaler raja Israil ka Yosapat, “Aya keneh saurang, anu ku urang bisa dipake nanyakeun ka Rama urang, tapi ku kuring dipikageuleuh—manehna tara ngaramalkeun nu hade ngeunaan kuring, ngan nu goreng bae. Nya eta Mikaya bin Yimla.” Waler Yosapat, “Ulah kitu saur raja teh.”

Seug raja Israil nyaur hiji gegeden, saurna, “Gancang bawa ka dieu Mikaya bin Yimla.”

Raja Israil jeung Yosapat raja Yuda saruaneun dina singgasanana masing-masing, marake jubah karajaan, di tempat ngirik gandum deukeut lawang gapura Samaria, sarta para nabi kabeh keur ngaramal di hareupeun maranehna. Sidkia bin Kenaana nyieun tanduk-tanduk tina beusi, tuluy ngomong, “Kieu dawuhan Allah: ‘Ku ieu urang Aram bakal disudug ku maneh nepi ka ancur.’”

Para nabi kabeh ngaramal nu sarua, pokna, “Mangga maju ka Ramot-gilad tangtu unggul; Rama urang bakal nyerenkeun eta ka raja.”

Utusan anu dipiwarang ngangkir Mikaya ngomong ka manehna, “Omongan para nabi teh kabeh ngabageakeun raja. Hidep ge kudu saluyu jeung maranehna—kudu ngomong anu hade.”

Tapi tembal Mikaya, “Demi Rama urang anu jumeneng, kuring moal ngomong lian ti anu diandikakeun ku Rama kuring.”

Sanggeus anjeunna datang, raja tumaros, “Mikaya, kudu urang perang ka Ramot-gilad, atawa kuring teu kudu?” Tembalna, “Mangga maju tangtu unggul; maranehna bakal diselehkeun ka anjeun.”

Tapi ceuk raja ka manehna, “Sabaraha kali deui kudu make sumpah mentaan maneh supaya nyarita anu bener bae ka kuring demi jenengan Rama urang?”

Tembal Mikaya, “Kuring nenjo urang Israil kabeh pabalencar di gunung-gunung, lir domba nu teu boga pangangon. Jeung Rama urang ngadawuh, ‘Maranehna teu baroga dunungan; pek masing-masing marulang ka imahna kalawan salamet.’”

Ngawaler raja Israil ka Yosapat, “Lain geus ceuk kuring, manehna moal ngaramalkeun nu hade ngeunaan kuring, ngan nu goreng bae?”

Saur Mikaya, “Ku sabab kitu regepkeun pangandika Rama urang: Kuring nenjo Rama urang linggih dina singgasana-Na, sakabeh balad sawarga narangtung di tengeneun jeung di kencaeun Mantenna.

Geus kitu Rama urang ngadawuh, ‘Saha nu rek ngojay Ahab raja Israil sangkan maju tuluy tiwas di Ramot-gilad?’ Ceuk nu saurang kieu, ceuk nu saurang deui kitu.

Breh aya hiji roh ngajol ka hareup, narangtung di payuneun Rama urang, pokna, ‘Abdi anu bade ngojay ka anjeunna.’ Rama urang mariksa, ‘Ku jalan kumaha?’

Tembalna, ‘Abdi bade miang, ngancik jadi roh pembohong dina baham sakabeh nabina.’ Geus kitu Rama urang ngadawuh, ‘Maneh bakal bisa ngojay jeung bakal hasil. Pek indit, lampahkeun.’

Nya ayeuna, Rama urang geus nyelapkeun roh pembohong kana baham ieu para nabi anjeun, sarta Rama urang geus ngadawuhkeun balahi pikeun anjeun.”

Geus kitu Sidkia bin Kenaana maju, nampiling pipi Mikaya, pokna, “Ti mana jalanna Roh Allah ninggalkeun kuring pikeun nyarita ka maneh?”

Tembal Mikaya, “Engke ge katara ku maneh dina poe maneh asup ka kamar jero rek nyumput.”

Ceuk raja Israil, “Bawa deui Mikaya ka Amon wali kota jeung ka Yoas putra raja, tuluy bejakeun, ‘Kieu dawuhan raja: Jebloskeun ieu jelema ka panjara, bere dahar ngan roti jeung cai saeutik nepi ka kuring balik deui kalawan salamet.’”

Tembal Mikaya, “Lamun anjeun nepi ka balik deui kalawan salamet, hartina Rama urang henteu ngadawuh ngaliwatan kuring.” Tuluy pokna deui, “Darengekeun, he sakabeh jalma!”

Ahab Tiwas Sakumaha nu Diramalkeun ku Rama urang

Seug raja Israil jeung Yosapat raja Yuda arindit ka Ramot-gilad. Ceuk raja Israil ka Yosapat, “Kuring rek nyamur tuluy asup ka medan perang, tapi anjeun mah angge bae jubah karajaan anjeun.” Seug raja Israil nyamur, tuluy duanana arasup ka medan perang. Ari raja Aram geus marentah ka para panglima karetana, “Ulah merangan saha-saha, boh nu leutik boh nu gede, kajaba ngan raja Israil.”

Barang para panglima kareta nenjo Yosapat, ceuk maranehna, “Tah itu raja Israil,” tuluy marengkol rek merangan anjeunna. Tapi Yosapat gogorowokan, seug ditulungan ku Rama urang, sarta maranehna ku Mantenna disingkahkeun ti anjeunna. Barang para panglima kareta nyaraho yen eta teh lain raja Israil, eureun maranehna moro ka anjeunna. Aya hiji jelema manah gondewana teu puguh nyasarna, kop keuna ka raja Israil dina sela-sela gabungan baju kewukna. Raja ngomong ka tukang ngusir keretana, “Pingpinkeun, bawa kuring kaluar ti pangperangan; kuring tatu.” Perang beuki rame dina poe eta. Raja Israil tetep ditahan nangtung dina keretana nyanghareupan urang Aram nepi ka sore, tuluy maot dina waktu panonpoe surup.