Yehoşafat bi Axab re Dibe Hevpeyman

Yehoşafat bi mala Ahab re dizewice û razî dibe ku li Ramot-Gîlead şer bike, paşê pêxemberekî Bavê me dixwaze. Bi tenê Mîkaya tiştê ku bi rastî dibihîze dibêje — pezê belavbûyî, ruhekî derewîn di devê pêxemberan de — û tîrekî ku bêhedef hat avêtin wî rast derdixe.

Bavê me di ayetê de dipeyive 19

Beş 18.

Yehoşafat xwedî dewlemendî û rûmeta mezin bû, û bi riya zewacê xwe bi Axab re kir hevpeyman. Çend sal şûnde ew li Sameryayê çû ba Axab, li wir Axab ji bo wî û ji bo gelê ku bi wî re bûn gelek pez û ga serjê kirin, û wî teşwîq kir ku êrîşî Ramot-Gîlead bike. Axab padîşahê Îsraêl ji Yehoşafat padîşahê Cihûda pirsî: “Tuyê bi min re herî Ramot-Gîlead?” Wî bersiv da: “Ez wekî te me, gelê min wekî gelê te ye; em di şer de tev li te dibin.”

Lê Yehoşafat ji padîşahê Îsraêl re got: “Pêşî peyva Bavê me bigere.”

Loma padîşahê Îsraêl pêxember, 400 mêr, civandin û ji wan pirsî: “Emê herin Ramot-Gîlead ji bo şer, an em xwe bidin paş?” Wan got: “Here jor, çimkî Xwedê wê wî radestî padîşah bike.”

Lê Yehoşafat got: “Ma li vir hîn pêxemberekî Bavê me tuneye ku em jê bipirsin?”

Padîşahê Îsraêl ji Yehoşafat re got: “Mêrek maye ku em dikarin bi riya wî ji Bavê me bipirsin, lê ez jê nefret dikim—ew tu carî li ser min tiştekî baş pêşbînî nake, tenê xerab. Ew Mîkayayê kurê Yimla ye.” Yehoşafat bersiv da: “Divê padîşah wisa nebêje.”

Paşê padîşahê Îsraêl efserek gazî kir û got: “Zû Mîkayayê kurê Yimla bîne.”

Padîşahê Îsraêl û Yehoşafat padîşahê Cihûda her yek li ser textê xwe rûniştibûn, bi kincên padîşahî li xwe kiribûn, li ser bênderê li devê deriyê Sameryayê, û hemû pêxember li ber wan pêşbînî dikirin. Zedekyayê kurê Kenaana strûyên hesinî çêkirin û got: “Xwedê dibêje: ‘Bi vana tê Aramiyan bikirî heta ku ew têk biçin.’”

Hemû pêxemberan heman tişt pêşbînî kir, digotin: “Here Ramot-Gîlead û biser bikeve; Bavê me wê wî radestî padîşah bike.”

Peyamnêrê ku ji bo gazîkirina Mîkaya hatibû şandin, jê re got: “Peyvên pêxemberan hemû alîgirê padîşah in. Bila ya te jî wekî ya wan be—tiştekî baş bêje.”

Lê Mîkaya got: “Bi saxiya Bavê me, ezê tenê tiştê ku Bavê min dibêje bêjim.”

Gava ew hat, padîşah got: “Mîkaya, emê herin şer li Ramot-Gîlead, an ezê xwe bidim paş?” Wî got: “Here û biser bikeve; ewê radestî te bibin.”

Lê padîşah jê re got: “Ez divê çend caran te sond bidim ku tu bi navê Bavê me tenê rastiyê ji min re bêjî?”

Mîkaya got: “Min hemû Îsraêl dît ku li ser çiyan belawela bûbûn, wekî pezên bêşivan. Û Bavê me got: ‘Xwediyê wan tuneye; bila her yek bi aştî vegere mala xwe.’”

Padîşahê Îsraêl ji Yehoşafat re got: “Ma min ji te re negot ku ew wê li ser min tiştekî baş pêşbînî neke, tenê xerabî?”

Mîkaya got: “Vêca peyva Bavê me bibihîze: Min Bavê me dît ku li ser textê xwe rûniştibû, û hemû leşkerên ezmanan li milê wî yê rastê û yê çepê rawestabûn.

Û Bavê me got: ‘Kî wê Axab padîşahê Îsraêl bixapîne ku ew here û li Ramot-Gîlead bikeve?’ Yekî ev got, yekî din ew.

Ruhek pêş ket, li ber Bavê me rawesta û got: ‘Ezê wî bixapînim.’ Û Bavê me jê pirsî: ‘Çawa?’

Wî got: ‘Ezê derkevim û di devê hemû pêxemberên wî de bibim ruhekî derewîn.’ Paşê Bavê me got: ‘Tê wî bixapînî û biser jî bikevî. Derkeve û wisa bike.’

Vêca niha, Bavê me ruhekî derewîn xistiye devê van pêxemberên te, û Bavê me li dijî te belayek daye zanîn.”

Paşê Zedekyayê kurê Kenaana pêş ket, li rûyê Mîkaya xist û got: “Ruhê Xwedê bi kîjan rê ji min derket ku bi te re biaxive?”

Mîkaya got: “Tê wê rojê bibînî, gava tu derbasî odeyeke hundurîn bibî ku xwe veşêrî.”

Padîşahê Îsraêl got: “Mîkaya vegerînin ba Amon waliyê bajêr û ba Yoaş kurê padîşah, û bêjin: ‘Padîşah dibêje: Vî mirovî bavêjin zîndanê û tenê hinek nan û av bidinê heta ku ez bi silametî vegerim.’”

Mîkaya got: “Heke tu bi silametî vegerî, Bavê me bi riya min neaxiviye.” Paşê wî got: “Guhdarî bikin, ey hemû gel!”

Wekî ku Bav Pêşbînî Kiribû Axab Dikeve

Loma padîşahê Îsraêl û Yehoşafat padîşahê Cihûda çûn Ramot-Gîlead. Padîşahê Îsraêl ji Yehoşafat re got: “Ezê xwe bi kincên din biguherînim û herim şer, lê tu kincên xwe yên padîşahî li xwe bike.” Loma padîşahê Îsraêl xwe veşart, û ketin şer. Padîşahê Aramê fermana serekên erebeyên xwe kiribû: “Bi tu kesî re şer nekin, ne biçûk ne mezin, tenê bi padîşahê Îsraêl re.”

Gava serekên erebeyan Yehoşafat dîtin, wan got: “Ew padîşahê Îsraêl e,” û zivirîn ku bi wî re şer bikin. Lê Yehoşafat qîriya, û Bavê me alî wî kir, û ew ji wî dûr xistin. Gava serekên erebeyan dîtin ku ew ne padîşahê Îsraêl e, dev ji pey wî ketinê berdan. Mêrekî bê armanc kevana xwe kişand û padîşahê Îsraêl di navbera girêkên zirxê wî de êxist. Wî ji ajokarê erebeya xwe re got: “Bizivire û min ji şer derxe; ez birîndar im.” Wê rojê şer geş bû. Padîşahê Îsraêl heta êvarê li hemberî Aramiyan di erebeya xwe de rawestandî hat girtin, paşê bi avabûna rojê mir.