دوم تواریخ 18

18 ¹و اما یهوشافاط ثروت و حرمت بسیار داشت، و با اَخاب از راه ازدواج هم‌پیمان شد. ²چند سال بعد، نزد اَخاب به سامره فرود آمد، و اَخاب برای او و برای قومی که همراهش بودند، گوسفندان و گاوان بسیار سر برید و او را ترغیب کرد که به راموت جِلعاد حمله برد. ³اَخاب، پادشاه اسرائیل، از یهوشافاط، پادشاه یهودا، پرسید: «آیا با من به راموت جِلعاد خواهی آمد؟» او پاسخ داد: «من چون تو هستم و قوم من چون قوم تو؛ در این جنگ همراه تو خواهیم بود.»

⁴اما یهوشافاط به پادشاه اسرائیل گفت: «نخست کلام پدر ما را بجوی.»

⁵پس پادشاه اسرائیل انبیا را که چهارصد مرد بودند گرد آورد و از ایشان پرسید: «آیا برای جنگ به راموت جِلعاد برویم، یا بازایستیم؟» ایشان گفتند: «برو، زیرا خدا آن را به دست پادشاه تسلیم خواهد کرد.»

⁶اما یهوشافاط گفت: «آیا هنوز در اینجا نبیِ دیگری از آنِ پدر ما نیست که از او مشورت بجوییم؟»

⁷پادشاه اسرائیل به یهوشافاط گفت: «یک مرد دیگر باقی است که به‌وسیلهٔ او می‌توانیم از پدر ما بپرسیم، اما من از او بیزارم؛ زیرا هرگز دربارهٔ من به نیکی نبوّت نمی‌کند، بلکه همیشه به بدی. او میکایا پسر یِملا است.» یهوشافاط پاسخ داد: «پادشاه چنین نگوید.»

⁸آنگاه پادشاه اسرائیل یکی از خواجگان را فرا خواند و گفت: «میکایا پسر یِملا را به‌شتاب بیاور.»

⁹پادشاه اسرائیل و یهوشافاط، پادشاه یهودا، هر یک بر تخت خود، آراسته به رداهای شاهانه، بر خرمن‌گاهی نزد دهانهٔ دروازهٔ سامره نشسته بودند، و همهٔ انبیا در برابر ایشان نبوّت می‌کردند. ¹⁰و صِدقیا پسر کَنعَنَه شاخ‌هایی آهنین ساخته بود و گفت: «خدا چنین می‌گوید: ‹با اینها اَرامیان را خواهی زد تا نابود شوند.›»

¹¹و همهٔ انبیا همین را نبوّت کرده، می‌گفتند: «به راموت جِلعاد برو و پیروز شو؛ پدر ما آن را به دست پادشاه تسلیم خواهد کرد.»

¹²و قاصدی که برای فرا خواندن میکایا رفته بود، به او گفت: «اینک سخنان انبیا همه به یک زبان به‌نفع پادشاه است. سخن تو نیز چون سخن ایشان باشد؛ به نیکی سخن بگو.»

¹³اما میکایا گفت: «به حیات پدر ما سوگند که تنها آنچه را پدرم می‌گوید، خواهم گفت.»

¹⁴چون آمد، پادشاه به او گفت: «ای میکایا، آیا برای جنگ به راموت جِلعاد برویم، یا بازایستم؟» او گفت: «برو و پیروز شو؛ ایشان به دست شما تسلیم خواهند شد.»

¹⁵اما پادشاه به او گفت: «چند بار تو را سوگند دهم که جز راست، به نام پدر ما به من چیزی نگویی؟»

¹⁶میکایا گفت: «تمامی اسرائیل را دیدم که همچون گوسفندانِ بی‌شبان بر کوه‌ها پراکنده بودند. و پدر ما گفت: ‹اینان صاحبی ندارند؛ هر کس به‌سلامت به خانهٔ خود بازگردد.›»

¹⁷پادشاه اسرائیل به یهوشافاط گفت: «آیا به تو نگفتم که دربارهٔ من به نیکی نبوّت نخواهد کرد، بلکه تنها به بدی؟»

¹⁸میکایا گفت: «پس کلام پدر ما را بشنو: پدر ما را دیدم که بر تخت خود نشسته بود، و تمامی لشکرهای آسمان به دست راست و چپ او ایستاده بودند.

¹⁹و پدر ما گفت: ‹کیست که اَخاب، پادشاه اسرائیل، را اغوا کند تا برود و در راموت جِلعاد بیفتد؟› یکی چنین گفت و دیگری چنان.

²⁰آنگاه روحی پیش آمد و در برابر پدر ما ایستاد و گفت: ‹من او را اغوا خواهم کرد.› و پدر ما از او پرسید: ‹به چه‌گونه؟›

²¹او گفت: ‹بیرون خواهم رفت و در دهان همهٔ انبیای او روحی دروغگو خواهم بود.› پس پدر ما گفت: ‹او را اغوا خواهی کرد و نیز پیروز خواهی شد. بیرون برو و چنین کن.›

²²پس اکنون، پدر ما در دهان این انبیای تو روحی دروغگو نهاده است، و پدر ما دربارهٔ تو به بلا حکم کرده است.»

²³آنگاه صِدقیا پسر کَنعَنَه پیش آمد و بر گونهٔ میکایا زد و گفت: «روح خدا از کدام راه از من گذشت تا با تو سخن گوید؟»

²⁴میکایا گفت: «در آن روز که به اتاقی درونی روی تا پنهان شوی، آن را خواهی دید.»

²⁵پادشاه اسرائیل گفت: «میکایا را بگیرید و او را نزد اَمون، حاکم شهر، و نزد یوآش، پسر پادشاه، بازگردانید، ²⁶و بگویید: ‹پادشاه چنین می‌گوید: این مرد را در زندان بیفکنید و با نان و آبِ اندک تغذیه‌اش کنید تا من به‌سلامت بازگردم.›»

²⁷میکایا گفت: «اگر تو به‌سلامت بازگردی، پدر ما به‌وسیلهٔ من سخن نگفته است.» و گفت: «ای همهٔ قوم‌ها، بشنوید!»

سقوط اَخاب چنان‌که پدر پیشگویی کرده بود

²⁸پس پادشاه اسرائیل و یهوشافاط، پادشاه یهودا، به راموت جِلعاد بر آمدند. ²⁹پادشاه اسرائیل به یهوشافاط گفت: «من خود را ناشناس خواهم ساخت و به جنگ خواهم رفت، اما تو رداهای خود را در بر کن.» پس پادشاه اسرائیل خود را ناشناس ساخت و به جنگ رفتند. ³⁰و پادشاه اَرام به سرداران ارابه‌های خود فرمان داده بود: «با هیچ‌کس، خواه کوچک خواه بزرگ، مجنگید، جز با پادشاه اسرائیل.»

³¹چون سرداران ارابه‌ها یهوشافاط را دیدند، گفتند: «این پادشاه اسرائیل است»، و روی گرداندند تا با او بجنگند. اما یهوشافاط فریاد برآورد، و پدر ما او را یاری کرد و ایشان را از او دور ساخت. ³²و چون سرداران ارابه‌ها دیدند که او پادشاه اسرائیل نیست، از تعقیب او بازگشتند. ³³و مردی کمان خود را بی‌هدف کشید و پادشاه اسرائیل را میان بندهای زره‌اش زد. او به ارابه‌ران خود گفت: «برگرد و مرا از میدان جنگ بیرون ببر، زیرا مجروح شده‌ام.» ³⁴و جنگ در آن روز سخت شد. پادشاه اسرائیل تا شامگاه در ارابهٔ خود رو به اَرامیان بر پا نگاه داشته شد، و به هنگام غروب آفتاب مرد.