Księga Kapłańska 7

7 ¹„To jest prawo ofiary za przewinienie. Jest ona najświętsza. ²Na miejscu, gdzie zabija się ofiarę całopalną, mają zabić ofiarę za przewinienie, a jej krwią pokropią ołtarz ze wszystkich stron. ³Złoży się w ofierze cały jej tłuszcz: ogon tłusty i tłuszcz pokrywający wnętrzności, ⁴obie nerki wraz z tłuszczem, który jest na nich przy lędźwiach, oraz długi płat wątroby, odjęty wraz z nerkami. ⁵Kapłan spali je na ołtarzu jako ofiarę ogniową dla naszego Ojca; to jest ofiara za przewinienie. ⁶Każdy mężczyzna spośród kapłanów może ją jeść; należy ją spożywać tylko na miejscu świętym; jest ona najświętsza.

⁷„Dla ofiary za grzech i ofiary za przewinienie jest jedno prawo: należy ona do kapłana, który nią dokonuje przebłagania. ⁸Kapłan, który składa czyjąś ofiarę całopalną, zatrzyma dla siebie skórę tej ofiary. ⁹Każda ofiara z pokarmów, upieczona w piecu, oraz wszystko, co przyrządzono na patelni albo na blasze, należy do kapłana, który ją składa. ¹⁰Każda ofiara z pokarmów, zmieszana z oliwą albo sucha, należy w równej części do wszystkich synów Aarona.

Prawo ofiary pojednania

¹¹„To jest prawo ofiary pojednania, którą można złożyć naszemu Ojcu. ¹²Jeśli składa ją jako ofiarę dziękczynną, to wraz z tą ofiarą dziękczynną złoży przaśne placki zmieszane z oliwą, przaśne opłatki pomazane oliwą oraz placki z wyborowej mąki, dobrze wyrobione i zmieszane z oliwą. ¹³Wraz ze swoją ofiarą dziękczynną pojednania przyniesie też bochenki chleba kwaszonego. ¹⁴Z każdego rodzaju złoży jeden jako dar ofiarny dla naszego Ojca; przypadnie on kapłanowi, który pokrapia krwią ofiar pojednania. ¹⁵Mięso jego ofiary dziękczynnej pojednania należy spożyć w dniu, w którym zostało złożone; nic z niego nie może pozostać do rana.

¹⁶„Jeśli jego ofiara jest ślubowana albo dobrowolna, należy ją spożyć w dniu, w którym ją złoży; a to, co pozostanie, można zjeść nazajutrz. ¹⁷To zaś, co z mięsa ofiary pozostanie do trzeciego dnia, należy spalić w ogniu. ¹⁸Jeśli ktoś trzeciego dnia zje mięso jego ofiary pojednania, nie zostanie ona przyjęta ani zaliczona temu, kto ją złożył — jest skażona, a kto ją spożyje, poniesie swoją winę.

¹⁹„Mięsa, które dotknie czegokolwiek nieczystego, nie wolno jeść — należy je spalić w ogniu. Co do innego mięsa: każdy, kto jest czysty, może je jeść. ²⁰Kto zaś, będąc nieczysty, spożyje mięso ofiary pojednania naszego Ojca, zostanie wyłączony ze swojego ludu. ^a a v20 Być „wyłączonym z ludu” oznaczało wykluczenie ze wspólnoty przymierza Izraela, prawdopodobnie przez sąd Boży albo działanie wspólnoty. ²¹Kto dotknie czegokolwiek nieczystego — nieczystości ludzkiej, zwierzęcia nieczystego albo jakiejkolwiek nieczystej, obrzydliwej rzeczy — a potem spożyje mięso z ofiary pojednania naszego Ojca, ten zostanie wyłączony ze swojego ludu.”

Ojciec zakazuje tłuszczu i krwi

²²Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

²³„Powiedz synom Izraela: Nie jedzcie żadnego tłuszczu z wołu, owcy ani kozy. ²⁴Tłuszczu z padliny albo ze zwierzęcia rozszarpanego przez drapieżnika można używać do różnych celów, lecz nigdy go nie jedzcie. ²⁵Każdy bowiem, kto spożyje tłuszcz ze zwierzęcia złożonego mi w ofierze ogniowej, zostanie wyłączony ze swojego ludu. ²⁶W żadnym z waszych miejsc zamieszkania nie wolno wam jeść żadnej krwi, ani z ptaka, ani ze zwierzęcia. ²⁷Każdy, kto spożyje jakąkolwiek krew, zostanie wyłączony ze swojego ludu.”

Dział kapłanów

²⁸Nasz Ojciec powiedział do Mojżesza:

²⁹„Powiedz synom Izraela: Kto składa mi swoją ofiarę pojednania, niech przyniesie mi z tej ofiary swój dar dla mnie. ³⁰Własnymi rękami przyniesie moje ofiary ogniowe; przyniesie tłuszcz wraz z mostkiem, aby kołysać mostek jako ofiarę kołysaną przede mną. ³¹Kapłan spali tłuszcz na ołtarzu, a mostek przypadnie Aaronowi i jego synom. ³²Prawą łopatkę oddacie kapłanowi jako dar ofiarny ze swoich ofiar pojednania. ³³Ten syn Aarona, który składa krew i tłuszcz ofiary pojednania, otrzyma prawą łopatkę jako swój dział. ³⁴Wziąłem bowiem od synów Izraela, z ich ofiar pojednania, mostek kołysania i łopatkę daru ofiarnego i dałem je Aaronowi, kapłanowi, oraz jego synom jako wieczysty dział od synów Izraela.”

³⁵To jest dział Aarona i jego synów z ofiar ogniowych naszego Ojca, od dnia, w którym zostali przedstawieni, aby służyć naszemu Ojcu jako kapłani. ³⁶Nasz Ojciec nakazał, aby im to dawano od synów Izraela w dniu, w którym ich namaścił — jako wieczysty dział przez wszystkie ich pokolenia. ³⁷To jest prawo dotyczące ofiary całopalnej, ofiary z pokarmów, ofiary za grzech, ofiary za przewinienie, ofiary poświęcenia oraz ofiary pojednania, ³⁸które nasz Ojciec nadał Mojżeszowi na górze Synaj w dniu, w którym nakazał synom Izraela składać swoje ofiary naszemu Ojcu na pustyni Synaj.