لاویان 7

7 ¹«این است شریعتِ قربانی جبران. آن بسیار مقدّس است. ²در همان جایی که قربانی سوختنی را سر می‌بُرند، قربانی جبران را نیز باید سر بِبُرند؛ و خونش را بر هر چهار طرفِ مذبح بپاشند. ³تمامِ چربی‌اش تقدیم می‌شود: دُنبه و چربیی که اندام‌های درونی را می‌پوشاند، ⁴دو قلوه و چربیِ روی آنها که نزدیکِ تهیگاه است، و لبِ درازِ جگر، که با قلوه‌ها جدا می‌شود. ⁵کاهن آنها را بر مذبح می‌سوزانَد، همچون هدیه‌ای خوراکی برای پدر ما؛ این قربانی جبران است. ⁶هر مردی از کاهنان می‌تواند از آن بخورد؛ و تنها در مکانی مقدّس خورده شود؛ آن بسیار مقدّس است.

⁷«قربانی گناه و قربانی جبران را یک شریعت است: از آنِ کاهنی است که با آن کفّاره می‌کند. ⁸و کاهنی که قربانی سوختنیِ کسی را تقدیم می‌کند، پوستِ آن قربانی سوختنی از آنِ خودِ او خواهد بود. ⁹و هر هدیهٔ آردیی که در تنور پخته شود، و هر آنچه در تابه یا بر ساج تهیه گردد، از آنِ کاهنی است که آن را تقدیم می‌کند. ¹⁰و هر هدیهٔ آردی، خواه با روغن آمیخته باشد و خواه خشک، به‌طورِ مساوی از آنِ همهٔ پسرانِ هارون است.

شریعتِ قربانی سلامتی

¹¹«این است شریعتِ ذبحِ قربانی‌های سلامتی که کسی می‌تواند به پدر ما تقدیم کند. ¹²اگر آن را همچون قربانی شکرگزاری تقدیم کند، باید همراهِ آن قرص‌های فطیرِ آمیخته به روغن، و نان‌های نازکِ فطیرِ روغن‌مالیده، و قرص‌هایی از آردِ مرغوبِ خوب‌ورزیده و آمیخته به روغن تقدیم کند. ¹³همراهِ ذبحِ شکرگزاریِ قربانی‌های سلامتیِ خود، باید قرص‌هایی از نانِ خمیرمایه‌دار نیز بیاورد. ¹⁴از هر یک از اینها باید یکی را همچون هدیه‌ای به پدر ما تقدیم کند؛ آن از آنِ کاهنی است که خونِ قربانی‌های سلامتی را می‌پاشد. ¹⁵و گوشتِ قربانی‌های سلامتیِ شکرگزاریِ او باید در همان روزِ تقدیم خورده شود؛ چیزی از آن تا صبح باقی نمانَد.

¹⁶«اما اگر قربانیِ او نذر یا هدیه‌ای داوطلبانه باشد، باید در همان روزِ تقدیم خورده شود؛ و آنچه باقی مانَد، روزِ بعد نیز می‌تواند خورده شود. ¹⁷اما هر گوشتی از آن قربانی که تا روزِ سوم باقی بمانَد، باید در آتش سوزانده شود. ¹⁸و اگر چیزی از گوشتِ قربانی سلامتیِ او در روزِ سوم خورده شود، پذیرفته نخواهد شد و به‌حسابِ تقدیم‌کننده‌اش شمرده نمی‌شود؛ آن ناپاک است، و هر که از آن بخورد، تقصیرِ خود را متحمّل خواهد شد.

¹⁹«گوشتی که به هر چیزِ ناپاک برخورَد، نباید خورده شود؛ آن گوشت را در آتش بسوزانید. اما گوشتِ دیگر: هر که پاک باشد می‌تواند از آن بخورد. ²⁰اما هر که در حالِ ناپاکی از گوشتِ قربانی سلامتیِ پدر ما بخورد، از قومِ خود منقطع خواهد شد. ^a a v20 «از قوم منقطع شدن» به معنای طرد از جماعتِ عهدِ اسرائیل بود، احتمالاً از راهِ داوریِ الهی یا اقدامِ جماعت. ²¹و هر که به هر چیزِ ناپاک برخورَد، خواه ناپاکیِ انسانی، خواه حیوانی ناپاک، یا هر چیزِ ناپاکِ نفرت‌انگیز، و آنگاه از گوشتِ قربانی سلامتیِ پدر ما بخورد، آن شخص از قومِ خود منقطع خواهد شد.»

پدر، خوردنِ چربی و خون را منع می‌فرماید

²²پدر ما به موسی سخن گفت:

²³«به بنی‌اسرائیل بگو: هیچ چربیی از گاو یا گوسفند یا بز نخورید. ²⁴چربیِ لاشه یا حیوانی که درنده‌ای آن را دریده باشد، می‌تواند به هر کاری به‌کار رود، اما هرگز آن را نخورید. ²⁵هر که از چربیِ حیوانی که همچون هدیهٔ آتشین به من تقدیم می‌شود بخورد، از قومِ خود منقطع خواهد شد. ²⁶و هیچ خونی نخورید، خواه از پرنده و خواه از حیوان، در هر جا که ساکن باشید. ²⁷هر که هر گونه خونی بخورد، از قومِ خود منقطع خواهد شد.»

سهمِ کاهنان

²⁸پدر ما به موسی سخن گفت:

²⁹«به بنی‌اسرائیل بگو: هر که قربانی سلامتیِ خود را به من تقدیم می‌کند، باید از آن ذبح، هدیهٔ خود را برای من بیاورد. ³⁰با دستانِ خود باید هدایای خوراکیِ مرا بیاورد؛ چربی را همراهِ سینه بیاورد، تا سینه را همچون هدیهٔ جنبانیدنی در حضورِ من بجنبانَد. ³¹کاهن چربی را بر مذبح می‌سوزانَد؛ و سینه از آنِ هارون و پسرانش خواهد بود. ³²و ران راست را همچون هدیه‌ای از قربانی‌های سلامتیِ خود به کاهن بدهید. ³³هر یک از پسرانِ هارون که خون و چربیِ قربانی سلامتی را تقدیم کند، ران راست را همچون سهمِ خود خواهد داشت. ³⁴زیرا من سینهٔ هدیهٔ جنبانیدنی و رانِ هدیه را از قربانی‌های سلامتیِ بنی‌اسرائیل گرفته‌ام و آنها را به هارونِ کاهن و پسرانش، همچون سهمی همیشگی از جانبِ بنی‌اسرائیل، بخشیده‌ام.»

³⁵این است سهمِ هارون و پسرانش از هدایای خوراکیِ پدر ما، از روزی که ایشان برای خدمتِ کاهنیِ پدر ما تقدیم شدند. ³⁶پدر ما در روزی که ایشان را مسح کرد، امر فرمود که این از جانبِ بنی‌اسرائیل به ایشان داده شود؛ سهمی همیشگی در تمامِ نسل‌های ایشان. ³⁷این است شریعتِ قربانی سوختنی، هدیهٔ آردی، قربانی گناه، قربانی جبران، قربانی انتصاب، و قربانی‌های سلامتی، ³⁸که پدر ما در کوهِ سینا به موسی امر فرمود، در روزی که به بنی‌اسرائیل امر کرد تا هدایای خود را در بیابانِ سینا به پدر ما تقدیم کنند.