لاویان 6

6 ¹پدر ما به موسی چنین گفت:

²«اگر کسی گناه ورزد و به پدر شما خیانت کند، به این‌گونه که همسایهٔ خود را دربارهٔ امانتی یا گروی یا مالِ دزدیده فریب دهد، یا با او تقلب کند، ³یا اگر چیزی گم‌شده بیابد و دربارهٔ آن دروغ گوید و سوگندِ دروغ خورد—هر عملی از این‌گونه که شخص بدان گناه می‌ورزد؛ ⁴چون گناه ورزد و مجرم شود، باید آنچه را دزدیده، یا به زور گرفته، یا امانتی که به او سپرده شده، یا چیزِ گم‌شده‌ای را که یافته است، بازگرداند، ⁵یا هر چه را که دربارهٔ آن به دروغ سوگند خورده است؛ باید آن را به‌تمامی بپردازد و یک‌پنجم بر آن بیفزاید و در روزی که به تقصیرِ خود اعتراف می‌کند، به صاحبش بدهد. ⁶و باید قربانی جبرانِ خود را نزد پدر شما بیاورد: قوچی بی‌عیب از گله، به ارزیابیِ تو، به‌عنوان قربانی جبران، نزد کاهن. ⁷کاهن در حضور پدر شما برای او کفّاره خواهد کرد، و او در هر کاری که کرده و بدان مجرم شده است، آمرزیده خواهد شد.»

قربانی سوختنی

⁸آنگاه پدر ما به موسی چنین گفت:

⁹«هارون و پسرانش را فرمان بده: این است قانونِ قربانی سوختنی. آن باید تمامِ شب تا بامداد بر آتشدانِ مذبح بماند، و آتشِ مذبح باید بر آن سوزان بماند. ¹⁰کاهن باید جامهٔ کتانیِ خود را بپوشد و زیرجامهٔ کتانی بر تنِ خود داشته باشد، آنگاه خاکستری را که پس از سوزاندنِ قربانی سوختنی بر مذبح بر جای مانده است، بردارد و آن را در کنارِ مذبح بگذارد. ¹¹سپس جامه‌های خود را بیرون آورَد و جامه‌های دیگر بپوشد و خاکستر را بیرون از اردوگاه به جایی پاک ببرد. ¹²آتشِ مذبح باید سوزان بماند و خاموش نشود. هر بامداد کاهن هیزم بر آن بیفزاید و قربانی سوختنی را بر آن مرتب کند و پیهِ قربانی‌های سلامتی را بر آن بسوزاند. ¹³آتش باید پیوسته بر مذبح سوزان نگاه داشته شود و خاموش نگردد.

هدیهٔ آردی

¹⁴«این است قانونِ هدیهٔ آردی: پسرانِ هارون باید آن را در حضور پدر شما، پیشِ روی مذبح بیاورند. ¹⁵کاهن مشتی از آردِ نرم و روغنِ هدیهٔ آردی را با تمامِ کندرِ آن برمی‌دارد و این سهمِ یادبود را بر مذبح به‌عنوان عطری خوشایند برای پدر شما می‌سوزاند. ¹⁶هارون و پسرانش آنچه را که باقی می‌ماند می‌خورند؛ آن باید بی‌خمیرمایه در جایی مقدّس خورده شود، در صحنِ خیمهٔ اجتماع خورده شود. ¹⁷آن را با خمیرمایه مپزید. من آن را همچون سهمِ ایشان از هدایای طعامیِ خود داده‌ام، مانندِ قربانی گناه و قربانی جبران؛ آن بسیار مقدّس است. ¹⁸هر ذکوری از نسلِ هارون می‌تواند آن را بخورد—سهمی جاودانه در نسل‌های شما از هدایای طعامیِ پدر شما. هر چه به آنها بساید، مقدّس می‌شود.»

¹⁹پدر ما به موسی گفت:

²⁰«این است هدیه‌ای که هارون و پسرانش در روزِ مسح‌شدنِ او به پدر شما تقدیم می‌کنند: حدودِ دو لیتر آردِ نرم به‌عنوان هدیهٔ آردیِ همیشگی، نیمی در بامداد و نیمی در شامگاه. ²¹آن را با روغن بر تابه آماده کن، آن را خوب‌ورزیده بیاور، و هدیهٔ آردی را در تکه‌های شکسته تقدیم کن—عطری خوشایند برای پدر شما. ²²کاهنِ مسح‌شده‌ای که از میانِ پسرانش جانشینِ او می‌شود باید آن را آماده کند—این فریضه‌ای جاودانه در حضور پدر شماست: باید به‌تمامی سوزانده شود. ²³هر هدیهٔ آردیِ کاهن باید به‌تمامی سوزانده شود؛ نباید خورده شود.»

قربانی گناه

²⁴باز پدر ما به موسی چنین گفت:

²⁵«به هارون و پسرانش بگو: این است قانونِ قربانی گناه: آن را در حضور پدر شما، در همان جایی که قربانی سوختنی ذبح می‌شود، ذبح کن؛ آن بسیار مقدّس است. ²⁶کاهنی که آن را برای گناه تقدیم می‌کند باید آن را بخورد؛ باید در جایی مقدّس، در صحنِ خیمهٔ اجتماع خورده شود. ²⁷هر چه به گوشتِ آن بساید، مقدّس می‌شود. اگر خونِ آن بر جامه‌ای بپاشد، جایی را که بر آن پاشیده شده در مکانی مقدّس بشوی. ²⁸ظرفِ سفالینی که در آن پخته می‌شود باید شکسته شود؛ و اگر در ظرفی برنجی پخته شود، باید مالیده و با آب شسته شود. ²⁹هر ذکوری از کاهنان می‌تواند آن را بخورد؛ آن بسیار مقدّس است. ³⁰اما هیچ قربانی گناهی که خونش به درونِ خیمهٔ اجتماع آورده شود تا در قُدس کفّاره کند، نباید خورده شود؛ باید با آتش سوزانده شود.»