Dzieje Apostolskie 1

1 ¹W swojej pierwszej księdze, Teofilu, napisałem o wszystkim, co Jezus zaczął czynić i czego nauczał, ²aż do dnia, w którym został wzięty w górę, dawszy przez Ducha Świętego polecenia apostołom, których wybrał. ³Po swojej męce ukazał im się żywy przez wiele dowodów, zjawiając się im przez czterdzieści dni i mówiąc o Królestwie naszego Ojca. ^a a v3 Królestwo, o którym nauczał Jezus, to panowanie naszego Ojca wkraczające w świat — to samo panowanie, pod którym zaprosił swoich uczniów, aby żyli i je głosili.

⁴A gdy przebywał z nimi, nakazał im, aby nie opuszczali Jerozolimy, lecz czekali na obietnicę mojego Ojca — „którą” — powiedział — „słyszeliście ode mnie; ⁵bo Jan chrzcił wodą, ale za kilka dni wy zostaniecie ochrzczeni Duchem Świętym.”

⁶Gdy więc się zebrali, zapytali: „Panie, czy w tym czasie przywrócisz królestwo Izraelowi?”

⁷Odpowiedział im: „Nie do was należy znać czasy ani pory, które mój Ojciec ustanowił swoją własną władzą. ⁸Ale gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie moc i będziecie moimi świadkami — w Jerozolimie, w całej Judei i Samarii, aż po krańce ziemi.”

⁹Gdy to powiedział, a oni patrzyli, został uniesiony w górę i obłok zabrał go sprzed ich oczu. ¹⁰A gdy wpatrywali się w niebo, jak odchodził, nagle stanęli przy nich dwaj mężowie w białych szatach. ¹¹I powiedzieli: „Galilejczycy, dlaczego wpatrujecie się w niebo? Ten Jezus, wzięty od was do nieba, powróci dokładnie tak, jak go widzieliście odchodzącego.”

Świadek wybrany na jego miejsce

¹²Wtedy wrócili do Jerozolimy z góry zwanej Oliwną, która jest blisko Jerozolimy, w odległości około pół mili. ¹³Gdy weszli, udali się do sali na piętrze, gdzie przebywali: Piotr, Jan, Jakub, Andrzej, Filip, Tomasz, Bartłomiej, Mateusz, Jakub, syn Alfeusza, Szymon Zelota i Juda, syn Jakuba. ¹⁴Ci wszyscy trwali jednomyślnie na modlitwie wraz z kobietami, z Marią, matką Jezusa, i z jego braćmi.

¹⁵W tych dniach Piotr stanął pośród braci (było ich razem około stu dwudziestu) i powiedział: ¹⁶„Bracia, musiało się wypełnić Pismo, które Duch Święty zapowiedział przez usta Dawida o Judaszu — tym, który stał się przewodnikiem dla tych, co pojmali Jezusa. ¹⁷Bo zaliczał się do nas i otrzymał swój udział w tej służbie.” ¹⁸(Ten człowiek nabył pole za zapłatę za swoją nieprawość, a potem upadł głową w dół, pękł przez środek i wypłynęły wszystkie jego wnętrzności. ¹⁹Stało się to wiadome wszystkim mieszkańcom Jerozolimy, tak że pole to nazwano w ich języku Akeldama, to znaczy Pole Krwi). ²⁰„Jest bowiem napisane w Księdze Psalmów: «Niech jego obóz stanie się pusty i niech nikt w nim nie mieszka», oraz «Niech inny zajmie jego stanowisko».

²¹Trzeba więc, aby jeden z mężów, którzy towarzyszyli nam przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał wśród nas, ²²począwszy od chrztu Janowego aż do dnia, w którym został wzięty od nas w górę — jeden z nich stał się razem z nami świadkiem jego zmartwychwstania.”

²³I wysunęli dwóch: Józefa, zwanego Barsabą, którego nazywano też Justusem, oraz Macieja. ²⁴I modlili się tymi słowy: „Ty, Panie Jezu, który znasz wszystkie serca, wskaż, którego z tych dwóch wybrałeś, ^b b v24 Apostołowie modlą się do Jezusa — tego, który wybrał pierwotnych Dwunastu i teraz wie, kogo wybiera na miejsce Judasza. On jeden jest Panem apostolskiego powołania. ²⁵aby zajął miejsce w tej służbie i w apostolstwie, które Judasz opuścił, by pójść na swoje miejsce. ²⁶Rzucili więc o nich losy; los padł na Macieja i został on dołączony do jedenastu apostołów.” ^c c v26 Rzucanie losów było starożytnym zwyczajem — podobnym do ciągnięcia słomek — stosowanym po to, aby pozwolić Bogu rozstrzygnąć wynik.