Dzieje Apostolskie 2

2 ¹Gdy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, byli wszyscy razem na jednym miejscu. ^a a v1 Pięćdziesiątnica była żydowskim Świętem Tygodni, obchodzonym pięćdziesiąt dni po Passze. ²Nagle powstał z nieba szum, jakby pędzącego, gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, w którym siedzieli. ³I ukazały się im jakby rozdzielone języki ognia, i spoczęły na każdym z nich. ⁴I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch dawał wypowiadać słowa.

⁵A przebywali w Jerozolimie Żydzi, mężowie pobożni, ze wszystkich narodów pod niebem. ⁶Gdy więc powstał ten szum, zebrał się tłum i był zmieszany, bo każdy słyszał, jak mówią jego własnym językiem. ⁷Zdumiewali się i dziwili, mówiąc: „Czy ci wszyscy, którzy mówią, nie są Galilejczykami? ⁸Jakże więc słyszymy ich, każdy z nas, w swoim własnym języku ojczystym? ⁹Partowie, Medowie i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji, ¹⁰Frygii i Pamfilii, Egiptu i części Libii, która leży obok Cyreny, oraz przybysze z Rzymu, zarówno Żydzi, jak i prozelici, ¹¹Kreteńczycy i Arabowie — słyszymy, jak w naszych własnych językach opowiadają o potężnych dziełach naszego Ojca!” ¹²Zdumiewali się wszyscy i byli zakłopotani, mówiąc jeden do drugiego: „Co to ma znaczyć?” ¹³A inni, drwiąc, mówili: „Upili się słodkim winem.”

Piotr głosi zmartwychwstałego Pana

¹⁴Wtedy stanął Piotr z jedenastoma, podniósł swój głos i przemówił do nich: „Mężowie judzcy i wy wszyscy, którzy mieszkacie w Jerozolimie! Niech wam to będzie wiadome i słuchajcie uważnie moich słów. ¹⁵Ci ludzie nie są pijani, jak przypuszczacie, bo jest dopiero dziewiąta godzina rano. ^b b v15 Trzecia godzina dnia przypadała około dziewiątej rano — o wiele za wcześnie na pijaństwo, które zakładał tłum. ¹⁶Przeciwnie, to jest to, co zostało powiedziane przez proroka Joela:

¹⁷«I w ostatnich dniach — mówi nasz Ojciec — wyleję mojego Ducha na wszystkich ludzi; prorokować będą wasi synowie i wasze córki, wasi młodzieńcy będą mieć widzenia, a wasi starcy będą śnić sny. ¹⁸Nawet na moje sługi i na moje służebnice w tych dniach wyleję mojego Ducha, i będą prorokować. ¹⁹I uczynię cuda na niebie w górze i znaki na ziemi w dole — krew i ogień, i kłęby dymu. ²⁰Słońce zamieni się w ciemność, a księżyc w krew, zanim nadejdzie wielki i wspaniały dzień Pański. ²¹I każdy, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony.»”

²²„Mężowie izraelscy, posłuchajcie tych słów: Jezusa z Nazaretu, męża poświadczonego wam przez naszego Ojca cudami, dziwami i znakami, jakie nasz Ojciec przez niego wśród was uczynił, jak to sami wiecie — ²³tego, wydanego zgodnie z ustalonym postanowieniem i przewidzeniem naszego Ojca, wy zabiliście, przybiwszy do krzyża rękami ludzi nieprawych. ²⁴Ale nasz Ojciec go wskrzesił, uwolniwszy go od boleści śmierci, gdyż niemożliwe było, aby śmierć go zatrzymała. ²⁵Dawid bowiem mówi o nim: «Widziałem naszego Ojca zawsze przed sobą, bo jest po mojej prawicy, abym się nie zachwiał.» ²⁶Dlatego rozradowało się moje serce i rozweselił się mój język; co więcej, także moje ciało spocznie w nadziei. ²⁷Bo nie pozostawisz mojej duszy w grobie ani nie dopuścisz, aby twój Święty oglądał skażenie. ²⁸Dałeś mi poznać drogi życia; napełnisz mnie radością w twojej obecności.”

²⁹„Bracia, mogę wam otwarcie powiedzieć, że nasz praojciec Dawid umarł i został pogrzebany, a jego grób jest u nas aż do dnia dzisiejszego. ³⁰Będąc więc prorokiem, wiedział o przysiędze, którą złożył mu nasz Ojciec, że posadzi na jego tronie jednego z jego potomków, ³¹przewidział i mówił o zmartwychwstaniu Chrystusa, że ani nie został pozostawiony w grobie, ani jego ciało nie oglądało skażenia. ³²Tego to Jezusa wskrzesił nasz Ojciec, czego my wszyscy jesteśmy świadkami. ³³Wywyższony więc na prawicę naszego Ojca i otrzymawszy od Ojca obiecanego Ducha Świętego, wylał to, co teraz widzicie i słyszycie.

³⁴Dawid bowiem nie wstąpił do nieba, ale sam mówi: «Ojciec powiedział do mojego Pana: „Siądź po mojej prawicy, ³⁵aż położę twoich nieprzyjaciół jako podnóżek pod twoje stopy”»”

³⁶„A niech cały dom Izraela wie z całą pewnością, że tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście, nasz Ojciec uczynił i Panem, i Chrystusem.”

³⁷Gdy to usłyszeli, przejęli się do głębi serca i zapytali Piotra oraz pozostałych apostołów: „Co mamy czynić, bracia?”

³⁸Piotr zaś rzekł do nich: „Nawróćcie się i niech każdy z was da się ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie waszych grzechów, a otrzymacie dar Ducha Świętego. ³⁹Bo dla was jest ta obietnica i dla waszych dzieci, i dla wszystkich, którzy są z dala — dla wszystkich, których powoła do siebie Pan, nasz Ojciec.” ⁴⁰I wieloma innymi słowami dawał świadectwo i napominał ich, mówiąc: „Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia.” ⁴¹Ci więc, którzy przyjęli jego słowo, zostali ochrzczeni; i przyłączyło się tego dnia około trzech tysięcy osób.

Życie w rodzinie Ojca

⁴²Trwali zaś w nauce apostołów i w głębokiej wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach. ⁴³Każdego ogarnęła bojaźń, a przez apostołów działo się wiele cudów i znaków. ⁴⁴Wszyscy zaś, którzy uwierzyli, byli razem i wszystko mieli wspólne. ⁴⁵Sprzedawali swoje posiadłości i mienie i rozdzielali to między wszystkich, tak jak każdemu było potrzeba. ⁴⁶Codziennie też trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, spożywali pokarm z radosnym i szczerym sercem, ⁴⁷chwaląc naszego Ojca i ciesząc się życzliwością u całego ludu. A Pan codziennie dołączał do ich grona tych, którzy dostępowali zbawienia.