اعمال 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹کله چې د پنتيکُست ورځ راغله، نو هغوئ ټول په يو ځائ کښې راغونډ وُو. ^a a v1 پنتيکُست د يهوديانو د اوونيو اختر وو، چې د فسح نه پنځوس ورځې وروستو منايا کيدو. ²ناڅاپه د آسمان نه د يوې سختې، تېزې هوا په شان يو آواز راغلو او هغه ټول کور يې ډک کړو چرته چې هغوئ ناست وُو. ³بيا د اور د وېشلو شوو ژبو په شان څۀ ښکاره شول او په هر يو باندې يې کښيناستل. ⁴ټول په روحُ القُدس ډک شول او په نورو ژبو خبرې کول يې شروع کړې، لکه څنګه چې روح هغوئ ته د وئيلو خبرې ورکولې.

⁵هغه وخت د آسمان لاندې د هر قام نه دينداره يهوديان په يروشلم کښې اوسېدل. ⁶کله چې دا آواز پورته شو، نو يوه ګڼه راغونډه شوه او حېرانه شوه، ځکه چې هر يو کس دا اورېدل چې هغوئ د هغۀ په خپله ژبه کښې خبرې کوى. ⁷هغوئ حېران او ګنګس شول او وې وئيل چې، ”آيا دا ټول چې خبرې کوى ګليلي نۀ دى؟ ⁸نو دا څنګه کيږى چې مونږ نه هر يو هغوئ په خپله مورنۍ ژبه اورو؟ ⁹پارتي، مادي او عيلامي؛ هغه کسان چې په مسوپتاميه، يهوديه او کپدوکيه، پنتوس او ايشيا کښې اوسيږى، ¹⁰فروجيه، پمفيليه، مصر او د ليبيا هغه حصې چې د کورين سره نزدے دى؛ د روم نه راغلى مسافر، يهوديان او هغه کسان چې يهوديت يې قبول کړے وو؛ ¹¹کريتي او عرب—مونږ اورو چې هغوئ زمونږ په خپلو ژبو د زمونږ پلار لوئ کارونه بيانوى!“ ¹²هغوئ ټول حېران او پرېشانه شول او يو بل ته يې وئيل چې، ”د دې مطلب څۀ دے؟“ ¹³خو نورو ملنډې وهلې او وې وئيل چې، ”دا خو د خوږو شرابو نه ډک دى.“

پطروس د بيا ژوندى شوى مالِک اعلان کوى

¹⁴خو پطروس د يوولسو سره ودرېدو، خپل آواز يې اوچت کړو او هغوئ ته يې اعلان وکړو چې، ”اے د يهوديې خلقو او اے ټولو چې په يروشلم کښې اوسئ—دا خبره پوهه شئ او زما خبرو ته په غور سره غوږ ونيسئ. ¹⁵دا خلق نشه کى نۀ دى، لکه څنګه چې تاسو ګمان کوئ، ځکه چې اوس خو د سحر نهه بجې دى. ^b b v15 د ورځې درېم ساعت د سحر شاوخوا نهه بجې وو—دا هغه نشې دپاره چې خلقو ګمان کولو ډېر وختى وخت وو. ¹⁶نه، بلکې دا هغه خبره ده چې د يوايل نبى په وسيله وئيلے شوې وه:

¹⁷’او په آخرى ورځو کښې، زمونږ پلار فرمائى، زۀ به خپل روح په ټولو خلقو باندې نازل کړم؛ ستاسو زامن او ستاسو لوڼه به پېشګوئى کوى، ستاسو ځوانان به رويا ګورى، او ستاسو بوډاګان به خوبونه وينى. ¹⁸او په هغه ورځو کښې به زۀ په خپلو نوکرانو او خپلو وينځو باندې هم خپل روح نازل کړم، او هغوئ به پېشګوئى کوى. ¹⁹زۀ به پاس په آسمانونو کښې عجائبات او لاندې په زمکه باندې نښانې ښکاره کړم—وينه، اور او د لوګى لښکرې. ²⁰د مالِک د لويې او با جلاله ورځې د راتلو نه مخکښې به لمر تيارۀ ته او سپوږمۍ وينې ته بدله شى. ²¹او هر څوک چې د مالِک نوم بولى هغه به خلاصون مومى.‘“

²²”اے د اِسرائيل خلقو، دا خبرې واورئ: د ناصرت عيسىٰ—يو داسې سړے چې زمونږ پلار هغه ستاسو دپاره په معجزو، عجائباتو او نښانو سره ثابت کړو، کوم چې زمونږ پلار د هغۀ په وسيله ستاسو په مينځ کښې وکړل، لکه څنګه چې تاسو پخپله پوهيږئ. ²³دا سړے، چې د زمونږ پلار د مقررې منصوبې او مخکښې نه د علم مطابق حواله کړے شو، تاسو د بې شريعته خلقو په لاسونو مصلوب او قتل کړو. ²⁴خو زمونږ پلار هغه راژوندے کړو او د مرګ د تکليف نه يې آزاد کړو، ځکه چې مرګ هغه نۀ شو ساتلے. ²⁵ځکه چې داؤد د هغۀ په حقله وائى چې: ’ما زمونږ پلار تل خپل مخکښې وليدو، ځکه چې هغه زما ښى لاس ته دے، نو زۀ به ونۀ خوځېږم.‘ ²⁶نو ځکه زما زړۀ خوشحاله شو او زما ژبې خوشحالى وکړه؛ سره د دې، زما بدن به هم په اُميد کښې آرام کوى. ²⁷ځکه چې تۀ به زما روح قبر ته پرېنږدې، او نۀ به پرېږدې چې ستا مقدس کس خرابى وويني. ²⁸تا ما ته د ژوند لارې وښودلې؛ تۀ به ما په خپل حضور کښې له خوشحالۍ نه ډک کړې.“

²⁹”اے ورونو، زۀ تاسو ته صفا صفا وئيلے شم چې: زمونږ نيکه داؤد مړ شو، ښخ کړے شو، او د هغۀ قبر تر نن ورځې پورې زمونږ سره موجود دے. ³⁰ځکه چې هغه نبى وو، نو هغه پوهېدو چې زمونږ پلار قسم خوړلے وو چې د هغۀ د اولادې نه به يې يو تن د هغۀ په تخت کښېنوى، ³¹هغۀ د مسيح د بيا ژوندى کېدو مخکښې نه خبر ورکړو او خبرې يې وکړې، چې هغه قبر ته پرې نۀ ښودے شو، او نۀ د هغۀ بدن خرابى وليده. ³²دا هم هغه عيسىٰ دے چې زمونږ پلار راژوندے کړو، او مونږ ټول د دې ګواهان يُو. ³³نو، د زمونږ پلار ښى لاس ته اوچت کړے شوے، هغۀ د پلار نه د وعدې شوے روحُ القُدس ترلاسه کړو او هغه څۀ يې نازل کړل چې تاسو يې اوس وينئ او اورئ.

³⁴”ځکه چې داؤد خو هيچرې آسمان ته نۀ وو ختلے، خو هغه پخپله وائى چې: ’زمونږ پلار زما مالِک ته وفرمائيل چې، ”زما ښى لاس ته کښېنه، ³⁵ترڅو چې زۀ ستا دښمنان ستا د پښو کُرسۍ جوړ کړم.“‘“

³⁶”نو د اِسرائيل ټول کهول دې دا خبره په يقين سره پوهه شى چې: زمونږ پلار دا هم هغه عيسىٰ چې تاسو مصلوب کړو، مالِک او مسيح دواړه جوړ کړو.“

³⁷دا واورېدل نو د هغوئ زړونه ګهايل شول، او هغوئ پطروس او نورو رسولانو ته ووئيل چې، ”اے ورونو، مونږ څۀ وکړو؟“

³⁸پطروس هغوئ ته ووئيل چې، ”توبه وباسئ، او په تاسو کښې دې هر يو د عيسىٰ مسيح په نوم د خپلو ګناهونو د معافۍ دپاره بپتسمه واخلى، او تاسو به د روحُ القُدس نعمت حاصل کړئ. ³⁹ځکه چې دا وعده ستاسو دپاره، ستاسو د بچو دپاره، او د هغو ټولو دپاره ده چې لرې دى—څومره چې زمونږ مالِک پلار خپل طرف ته راوبولى.“ ⁴⁰او نورو ډېرو خبرو سره يې هغوئ ته خبردارے ورکړو او تاکيد يې وکړو چې، ”ځانونه د دې خراب نسل نه وژغورئ.“ ⁴¹نو هغه کسانو چې د هغۀ پيغام قبول کړو، بپتسمه يې واخسته، او په هغه ورځ شاوخوا ۳۰۰۰ خلق ورزيات شول.

د پلار د کورنۍ په توګه ژوند کول

⁴²هغوئ ځانونه د رسولانو تعليم، ژور رفاقت، د ډوډۍ ماتولو او دُعاګانو ته وقف کړل. ⁴³په هر چا باندې وېره راغله، او د رسولانو په وسيله ډېر عجائبات او نښانې وشول. ⁴⁴هغه ټول چې ايمان يې راوړے وو، يو ځائ وُو او هر څۀ يې مشترک وُو. ⁴⁵هغوئ به خپلې جائيدادونه او مالونه خرڅول او پېسې به يې ټولو ته وېشلې، لکه څنګه چې به هر چا ته ضرورت وو. ⁴⁶هر ورځ به هغوئ يو ځائ په هيکل کښې راغونډېدل، کور په کور به يې ډوډۍ ماتوله، او په خوشحاله او صادقو زړونو سره به يې خوراک شريکولو، ⁴⁷زمونږ پلار ته به يې حمد وئيلو، او د ټولو خلقو په مينځ کښې يې عزت وو. مالِک به هر ورځ هغه کسان چې خلاصون يې موندو د هغوئ شمېر ته ورزياتول.