Handelinge 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Toe die dag van Pinkster aanbreek, was hulle almal op een plek bymekaar. ^a a v1 Pinkster was die Joodse Fees van die Weke, wat vyftig dae ná die Paasfees gevier is. ²Skielik het daar ’n geluid soos ’n geweldige, stormende wind uit die hemel gekom en die hele huis gevul waar hulle gesit het. ³Wat soos verdeelde tonge van vuur gelyk het, het verskyn en op elkeen van hulle gaan rus. ⁴Almal is met die Heilige Gees vervul en het in ander tale begin praat, soos die Gees hulle die woorde gegee het om te sê.

⁵In daardie tyd het vroom Jode uit elke nasie onder die hemel in Jerusalem gewoon. ⁶Toe hierdie geluid weerklink, het ’n menigte saamgedrom, verward, omdat elkeen gehoor het hoe hulle in sy eie taal praat. ⁷Hulle was verbaas en verstom, en het gesê: “Is hierdie mense wat praat, nie almal Galileërs nie? ⁸Hoe hoor elkeen van ons hulle dan in ons eie moedertaal? ⁹Partiërs, Meders en Elamiete; mense wat in Mesopotamië, Judea en Kappadosië, Pontus en Asië woon, ¹⁰Frigië, Pamfilië, Egipte, die dele van Libië naby Sirene; besoekers uit Rome, Jode en bekeerlinge tot die Judaïsme; ¹¹Kretensers en Arabiere—ons hoor hoe hulle in ons eie tale van die magtige werke van ons Vader vertel!” ¹²Hulle was almal verbaas en radeloos, en het vir mekaar gesê: “Wat beteken dit?” ¹³Maar ander het gespot en gesê: “Hulle is vol soetwyn.”

Petrus verkondig die opgestane Here

¹⁴Maar Petrus het saam met die elf opgestaan, sy stem verhef en vir hulle verklaar: “Manne van Judea, en almal wat in Jerusalem woon—weet dit en luister aandagtig na my woorde. ¹⁵Hierdie mense is nie dronk soos julle dink nie, want dit is nog maar nege-uur die oggend. ^b b v15 Die derde uur van die dag was ongeveer nege-uur die oggend—heeltemal te vroeg vir die dronkenskap wat die menigte aangeneem het. ¹⁶Nee, dit is wat deur die profeet Joël gesê is:

¹⁷‘En in die laaste dae, sê ons Vader, sal ek my Gees op alle mense uitstort; julle seuns en julle dogters sal profeteer, julle jong manne sal visioene sien, en julle ou manne sal drome droom. ¹⁸Selfs op my diensknegte en my diensmaagde sal ek in daardie dae my Gees uitstort, en hulle sal profeteer. ¹⁹Ek sal wonders aan die hemel daarbo wys en tekens op die aarde daaronder—bloed en vuur en rookwolke. ²⁰Die son sal in duisternis verander en die maan in bloed, voordat die groot en heerlike dag van die Here kom. ²¹En elkeen wat die naam van die Here aanroep, sal gered word.’”

²²“Manne van Israel, hoor hierdie woorde: Jesus van Nasaret—’n man wat ons Vader aan julle bekend gemaak het deur kragtige dade, wonders en tekens wat ons Vader deur hom onder julle gedoen het, soos julle self weet. ²³Hierdie man, uitgelewer volgens die vasgestelde plan en voorkennis van ons Vader, het julle gekruisig en doodgemaak deur die hande van wettelose mense. ²⁴Maar ons Vader het hom opgewek en hom van die angs van die dood bevry, omdat die dood hom nie kon vashou nie. ²⁵Want Dawid sê van hom: ‘Ek het ons Vader altyd voor my gesien, want hy is aan my regterhand, sodat ek nie wankel nie.’ ²⁶Daarom was my hart bly en my tong het gejuig; boonop sal my liggaam ook in hoop rus. ²⁷Want u sal my siel nie aan die graf oorgee nie, en u sal nie toelaat dat u Heilige verderf sien nie. ²⁸U het my die paaie van die lewe gewys; u sal my met blydskap vervul in u teenwoordigheid.”

²⁹“Broers, ek kan dit vir julle reguit sê: ons voorvader Dawid het gesterf, is begrawe, en sy graf is tot vandag toe nog by ons. ³⁰Omdat hy ’n profeet was, het hy geweet dat ons Vader met ’n eed aan hom gesweer het om een van sy nakomelinge op sy troon te laat sit, ³¹het hy vooruit gesien en van die opstanding van die Christus gepraat, dat hy nie aan die graf oorgegee is nie, en sy liggaam nie verderf gesien het nie. ³²Hierdie Jesus het ons Vader opgewek, en ons is almal getuies daarvan. ³³Nadat hy dan verhoog is tot die regterhand van ons Vader en die beloofde Heilige Gees van die Vader ontvang het, het hy uitgestort wat julle nou sien en hoor.

³⁴Want Dawid het nooit na die hemel opgevaar nie, maar hy sê self: ‘Ons Vader het vir my Here gesê: “Sit aan my regterhand, ³⁵totdat ek u vyande ’n voetbank vir u voete maak.”’”

³⁶“Laat die hele huis van Israel dan met sekerheid weet: ons Vader het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here sowel as Christus gemaak.”

³⁷Diep in die hart getref hieroor, het hulle vir Petrus en die ander apostels gevra: “Broers, wat moet ons doen?”

³⁸Petrus het vir hulle gesê: “Bekeer julle, en laat elkeen van julle gedoop word in die naam van Jesus Christus tot vergifnis van julle sondes, en julle sal die gawe van die Heilige Gees ontvang. ³⁹Want die belofte is vir julle, julle kinders, en almal wat ver is—soveel as wat ons soewereine Vader na hom toe sal roep.” ⁴⁰En met baie ander woorde het hy hulle gewaarsku en aangespoor en gesê: “Red julleself uit hierdie verdorwe geslag.” ⁴¹Dié wat sy boodskap verwelkom het, is toe gedoop, en ongeveer 3 000 mense is daardie dag bygevoeg.

Om as die Vader se gesin te leef

⁴²Hulle het hulle toegewy aan die leer van die apostels en aan die diepe gemeenskap, aan die breek van die brood en aan die gebede. ⁴³Ontsag het oor almal gekom, en baie wonders en tekens is deur die apostels gedoen. ⁴⁴Almal wat geglo het, was bymekaar en het alles gemeenskaplik besit. ⁴⁵Hulle het hulle eiendom en besittings verkoop en die opbrengs onder almal uitgedeel, soos elkeen dit nodig gehad het. ⁴⁶Elke dag het hulle eendragtig in die tempel saamgekom, van huis tot huis brood gebreek, en hulle kos met blye, opregte harte gedeel, ⁴⁷en ons Vader geprys, terwyl hulle in die guns van die hele volk gestaan het. En die Here het daagliks dié wat gered is, by hulle getal gevoeg.