اعمال 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹اے تيوفلس، په خپل اول کتاب کښې ما د هر هغه څۀ په حقله وليکل چې عيسىٰ يې د کولو او ښودلو شروع کړې وه، ²تر هغې ورځې پورې چې هغه آسمان ته پورته کړے شو، کله چې هغۀ د روحُ القُدس په وسيله هغو رسولانو ته حُکمونه ورکړل چې هغۀ غوره کړى وُو. ³د خپل عذاب نه پس، هغۀ په ډېرو ثبوتونو سره ځان دوئ ته ژوندے وښودلو، څلوېښت ورځې هغوئ ته ښکاره کېدو او د زمونږ پلار د بادشاهۍ په حقله يې خبرې کولې. ^a a v3 هغه بادشاهى چې عيسىٰ د هغې ښوونه کوله د زمونږ پلار هغه حکومت دے چې په دې دُنيا کښې راننوځى — هم هغه حکومت چې هغۀ خپل مريدان راوبلل چې د هغۀ لاندې ژوند وکړى او اعلان يې وکړى.

⁴کله چې هغه د هغوئ سره وو، نو هغۀ دوئ ته حُکم ورکړو چې يروشلم مۀ پرېږدئ بلکې زما د پلار د وعدې انتظار وکړئ — هغۀ وفرمائيل، ”کومه چې تاسو زما نه واورېده؛ ⁵ځکه چې يوحنا په اوبو سره بپتسمه ورکوله، خو څو ورځو کښې به تاسو ته د روحُ القُدس بپتسمه درکړے شى.“

⁶نو کله چې هغوئ راغونډ شول، نو تپوس يې وکړو، ”اے مالِکه، آيا تۀ به اوس اِسرائيل ته بادشاهى بيا ورکړې؟“

⁷هغۀ دوئ ته وفرمائيل، ”دا ستاسو کار نۀ دے چې هغه وختونه او موسمونه پوه شئ کوم چې زما پلار په خپل اِختيار سره ټاکلى دى. ⁸خو کله چې روحُ القُدس په تاسو باندې نازل شى، نو تاسو ته به قوت درکړے شى چې زما ګواهان شئ — په يروشلم کښې، په ټول يهوديه، سامريه او د زمکې تر وروستيو برخو پورې.“

⁹کله چې هغۀ دا خبرې وفرمائيلې، نو د هغوئ په کتو کتو کښې هغه پورته کړے شو او يوې ورېځې هغه د هغوئ د نظرونو نه پټ کړو. ¹⁰کله چې هغه روان وو او هغوئ آسمان ته ځير ځير کتل، نو ناببره دوه سړى په سپينو جامو کښې د هغوئ خوا ته ودرېدل. ¹¹هغوئ ووئيل، ”اے ګليليانو، ولې آسمان ته ځير ياست؟ دغه عيسىٰ چې ستاسو نه آسمان ته پورته کړے شو، هم هغه شان به بيا راشى څنګه چې تاسو هغه تلونکے وليدو.“

د هغۀ په ځائ ټاکلے شوے ګواه

¹²بيا هغوئ د زيتون د غر نه چې د يروشلم نزدې دے، يروشلم ته راستانه شول، چې شاوخوا نيم ميل لرې وو. ¹³کله چې هغوئ دننه ننوتل، نو هغه بره کوټې ته وختل چرته چې هغوئ اوسېدل: پطروس، يوحنا، يعقوب، اندرياس، فلپوس، توما، برتلميؤس، متى، د حلفى زوئ يعقوب، شمعون غيرتمند او د يعقوب زوئ يهوداه. ¹⁴دا ټول د ښځو، د عيسىٰ مور مريم او د هغۀ د وروڼو سره يو ځائ په دُعا کښې ثابت قدم وُو.

¹⁵په هغو ورځو کښې پطروس د وروڼو په مينځ کښې ودرېدو (چې ټول شاوخوا ۱۲۰ وُو) او وې وئيل، ¹⁶”اے وروڼو، دا ضرورى وو چې هغه صحيفه پوره شى چې روحُ القُدس د داؤد د خولې نه د يهوداه په حقله مخکښې وئيلې وه — هغه چې د هغو کسانو مشر شو چې عيسىٰ يې ونيولو. ¹⁷ځکه چې هغه زمونږ په شمار کښې وو او په دې خدمت کښې يې خپله برخه ورکړے شوې وه.“ ¹⁸(دې سړى د خپلې بدکارۍ د اُجرت سره يو پټے واخيستلو، بيا په سر راپرېووتلو، له مينځه وچاودېدلو او د هغۀ ټولې کولمې راووتلې. ¹⁹دا خبره په يروشلم کښې د اوسېدونکو هر چا ته معلومه شوه، نو دغه پټے د هغوئ په ژبه کښې ”اکلدما“ ونومولے شو، يعنې د وينو پټے.) ²⁰”ځکه چې د زبور په کتاب کښې ليکلے دى: ’د هغۀ ځائ دې ويجاړ شى، چرته دې چې هيڅوک نۀ اوسيږى،‘ او ’د هغۀ منصب دې بل څوک واخلى.‘

²¹نو په کار دى چې هغو سړو کښې يو تن چې هر وخت زمونږ سره ملګرى وُو، کله چې مالِک عيسىٰ زمونږ په مينځ کښې راتلو او تلو، ²²د يوحنا د بپتسمې نه تر هغې ورځې پورې چې هغه زمونږ نه پورته کړے شو — په دغو کښې يو تن دې زمونږ سره د هغۀ د بيا ژوندى کېدو ګواه شى.“

²³نو هغوئ دوه تنه وړاندې کړل — يوسف چې برسبا ورته وئيلو، او چې يوستوس هم ورته وئيلو، او متياس. ²⁴هغوئ دُعا وکړه او وې وئيل، ”اے مالِک عيسىٰ، تۀ چې د ټولو زړونو خبر يې، وښيه چې په دې دواړو کښې دې کوم يو غوره کړے دے، ^b b v24 رسولان عيسىٰ ته دُعا کوى — هغه چې اول دولس تنه يې غوره کړل او اوس پوهيږى چې د يهوداه په ځائ به څوک غوره کوى. يواځې هغه د رسالت د بلنې مالِک دے. ²⁵چې په دې خدمت او رسالت کښې هغه ځائ ونيسى کوم چې يهوداه پرېښودلو ترڅو چې خپل ځائ ته لاړ شى. ²⁶هغوئ د هغوئ دپاره قرعه واچوله؛ قرعه په متياس باندې پرېووته، نو هغه د يوولسو رسولانو سره وشمېرلے شو.“ ^c c v26 قرعه اچول يو زوړ دستور وو — د پوزو ايستلو په شان — چې په دې سره به يې خُدائ پاک ته پرېښودل چې نتيجه وټاکى.