Η βροντή της φωνής του
Η καρδιά του Ελιού χτυπά δυνατά στη βροντή. Περιγράφει χιόνι, πάγο και σύννεφα που στροβιλίζονται στο πρόσταγμα του Θεού, σταλμένα για διόρθωση ή για αγάπη της διαθήκης, και ρωτά αν ο Ιώβ μπορεί να απλώσει τους ουρανούς. Στάσου και συλλογίσου, λέει, καθώς μια καταιγίδα μαζεύεται στον ορίζοντα.
37 1«Σ' αυτό επίσης τρέμει η καρδιά μου και πηδάει από τη θέση της. 2Ακούστε προσεκτικά τη βροντή της φωνής του, το μουγκρητό που βγαίνει από το στόμα του. 3Κάτω από όλο τον ουρανό το εξαπολύει, και την αστραπή του στα πέρατα της γης. 4Ύστερα από αυτό μια φωνή βρυχάται· βροντά με τη μεγαλόπρεπη φωνή του, και δεν συγκρατεί την αστραπή όταν ακούγεται η φωνή του. 5Ο Θεός βροντά θαυμαστά με τη φωνή του· κάνει μεγάλα έργα που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. 6Γιατί στο χιόνι λέει: “Πέσε στη γη”, και στη βροχή: “Γίνε δυνατή νεροποντή”. 7Σφραγίζει το χέρι κάθε ανθρώπου, ώστε καθένας που έπλασε να γνωρίσει το έργο του. a a v7 Το «σφραγίζει το χέρι» είναι εβραϊκός ιδιωματισμός: η καταιγίδα του Θεού σταματά κάθε ανθρώπινο έργο, κάνοντας τους ανθρώπους να σταματήσουν και να προσέξουν τι κάνει. 8Τότε τα ζώα μπαίνουν στα λημέρια τους και μένουν στις φωλιές τους. 9Από τον θάλαμό του έρχεται ο ανεμοστρόβιλος, κι από τους ανέμους που σκορπίζουν, το κρύο. 10Με την πνοή του Θεού σχηματίζεται ο πάγος, και τα πλατιά νερά παγώνουν στέρεα. 11Φορτώνει το πυκνό σύννεφο με υγρασία· τα σύννεφα σκορπίζουν την αστραπή του. 12Αυτά στριφογυρίζουν ολόγυρα με την καθοδήγησή του, για να κάνουν ό,τι τους προστάζει πάνω στην επιφάνεια της οικουμένης. 13Είτε για διόρθωση, είτε για τη γη του, είτε για τη διαθηκική αγάπη, το κάνει να συμβεί.
14«Άκουσε αυτό, Ιώβ· στάσου ακίνητος και συλλογίσου τα θαυμαστά έργα του Θεού. 15Ξέρεις πώς ο Θεός δίνει την προσταγή του σ' αυτά, και κάνει την αστραπή του σύννεφού του να λάμψει; 16Ξέρεις πώς τα σύννεφα κρέμονται ισορροπημένα, τα θαυμαστά έργα εκείνου που είναι τέλειος στη γνώση; 17Εσύ που τα ρούχα σου καίνε όταν η γη ησυχάζει κάτω από τον νοτιά, 18μπορείς, μαζί του, να απλώσεις τους ουρανούς, σκληρούς σαν καθρέφτη από χυτό μέταλλο;
19«Δίδαξέ μας τι να πούμε σ' αυτόν· δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε την υπόθεσή μας εξαιτίας του σκοταδιού. 20Να του πουν ότι θέλω να μιλήσω; Θα ζητούσε κανείς να καταποθεί; 21Και τώρα κανείς δεν μπορεί να κοιτάξει το φως όταν λάμπει στους ουρανούς, αφού ο άνεμος πέρασε και τους καθάρισε. 22Από τον βορρά έρχεται χρυσή λαμπρότητα· φοβερή μεγαλοπρέπεια περιβάλλει τον Θεό. 23Τον Παντοδύναμο—δεν μπορούμε να τον φτάσουμε· είναι μέγας σε δύναμη, όμως στην κρίση και την άφθονη δικαιοσύνη δεν αδικεί. 24Γι' αυτό οι άνθρωποι τον φοβούνται· δεν δίνει σημασία σ' εκείνους που είναι σοφοί στα δικά τους μάτια».
