ယောဘဝတ္တု။ 37 FHB Father's Heart Bible™

37 ¹“ဤအမှုကြောင့်လည်း ငါ့နှလုံးသည် တုန်လှုပ်၍ မိမိနေရာမှ ခုန်ထွက်လေ၏။ ²ကိုယ်တော်၏အသံတော်မိုးချုန်းသံကိုလည်းကောင်း၊ နှုတ်တော်မှထွက်သောဟိန်းသံကိုလည်းကောင်း သေချာစွာနားထောင်ကြလော့။ ³ကိုယ်တော်သည် မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးအောက်၌ ထိုအသံကိုလွှတ်တော်မူ၍၊ မိမိလျှပ်စစ်ကို မြေကြီးစွန်းတိုင်အောင် စေလွှတ်တော်မူ၏။ ⁴ထိုနောက် အသံတစ်ခုသည် ဟိန်းထွက်လေ၏။ ကိုယ်တော်သည် ဘုန်းအာနုဘော်ကြီးသောအသံတော်ဖြင့် မိုးချုန်းစေတော်မူ၏။ အသံတော်ကိုကြားရသောအခါ လျှပ်စစ်ကို ဆီးတားတော်မမူ။ ⁵ဘုရားသခင်သည် အသံတော်ဖြင့် အံ့သြဖွယ်ကောင်းစွာ မိုးချုန်းစေတော်မူ၏။ ငါတို့နားမလည်နိုင်သော ကြီးမြတ်သည့်အမှုတို့ကို ပြုတော်မူ၏။ ⁶အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် နှင်းအား ‘မြေကြီးပေါ်သို့ကျလော့’ ဟုလည်းကောင်း၊ မိုးရေအား ‘ပြင်းထန်စွာရွာသွန်းလော့’ ဟုလည်းကောင်း မိန့်တော်မူ၏။ ⁷ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းတော်မူသောသူအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကိုသိကြစေရန်၊ လူတိုင်း၏လက်ကို တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ထားတော်မူ၏။ ^a a v7 ‘လက်ကိုတံဆိပ်ခတ်ပိတ်ထားသည်’ ဟူသည်မှာ ဟေဗြဲအသုံးအနှုန်းတစ်ခုဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်၏မိုးသက်မုန်တိုင်းသည် လူတို့၏လုပ်ငန်းဟူသမျှကို ရပ်တန့်စေ၍၊ လူတို့သည် မိမိတို့အလုပ်ကိုရပ်ကာ ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသောအမှုကို သတိပြုမိစေခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ⁸ထိုအခါ တိရစ္ဆာန်တို့သည် မိမိတို့တွင်းသို့ဝင်ကြ၍ မိမိတို့ဥမင်များ၌ နေကြ၏။ ⁹မိမိအခန်းမှ လေဆင်နှာမောင်းထွက်လာ၍၊ ပြန့်လွင့်စေသောလေများမှ အအေးဆိုက်ရောက်လာ၏။ ¹⁰ဘုရားသခင်၏ထွက်သက်တော်ဖြင့် ရေခဲဖြစ်ပေါ်လာ၍၊ ကျယ်ဝန်းသောရေတို့သည် မာကျောစွာခဲသွား၏။ ¹¹ကိုယ်တော်သည် ထူထပ်သောမိုးတိမ်ကို စိုစွတ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စေတော်မူ၏။ မိုးတိမ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏လျှပ်စစ်ကို ဖြန့်ကြဲကြ၏။ ¹²ကိုယ်တော်လမ်းညွှန်တော်မူသည်အတိုင်း ထိုတိမ်တို့သည် လှည့်ပတ်လျက်ရှိ၍၊ လူနေသောကမ္ဘာမြေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသမျှကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။ ¹³ဆုံးမခြင်းအတွက်ဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ပြည်တော်အတွက်ဖြစ်စေ၊ ပဋိညာဉ်မေတ္တာအတွက်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တော်သည် ထိုအမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတော်မူ၏။

¹⁴“အိုယောဘ၊ ဤအမှုကိုနားထောင်လော့။ ငြိမ်သက်စွာရပ်တန့်၍ ဘုရားသခင်၏အံ့ဖွယ်အမှုတို့ကို ဆင်ခြင်လော့။ ¹⁵ဘုရားသခင်သည် ထိုတိမ်တို့အပေါ် မိမိအမိန့်တော်ကိုမည်သို့ထားတော်မူ၍၊ မိမိတိမ်၏လျှပ်စစ်ကိုမည်သို့ပြက်စေတော်မူသည်ကို သင်သိသလော။ ¹⁶မိုးတိမ်တို့သည် မည်သို့ မျှတစွာဆိုင်းနေသည်ကိုလည်းကောင်း၊ အသိပညာ၌စုံလင်တော်မူသောအရှင်၏ အံ့ဖွယ်အမှုတို့ကိုလည်းကောင်း သင်သိသလော။ ¹⁷တောင်လေအောက်၌ မြေကြီးငြိမ်သက်စွာတည်နေသောအခါ သင်၏အဝတ်များပူနွေးလျက်ရှိစဉ်၊ ¹⁸သွန်းလုပ်သောသတ္တုကြေးမုံကဲ့သို့ မာကျောသောမိုးကောင်းကင်ကို ကိုယ်တော်နှင့်အတူ သင်ဖြန့်ခင်းနိုင်သလော။

¹⁹“ကိုယ်တော်အား ငါတို့မည်သို့လျှောက်ထားရမည်ကို ငါတို့အားသွန်သင်လော့။ မှောင်မိုက်ကြောင့် ငါတို့သည် မိမိတို့အမှုကို လျှောက်တင်နိုင်ကြမည်မဟုတ်။ ²⁰ငါစကားပြောလိုသည်ကို ကိုယ်တော်အား လျှောက်ကြားသင့်သလော။ မိမိကိုယ်ကို မျိုသိပ်ခြင်းခံရရန် တောင်းဆိုမည့်သူ တစ်စုံတစ်ယောက်ရှိမည်လော။ ²¹ယခုမူကား လေတိုက်ခတ်ဖြတ်သန်းသွား၍ မိုးကောင်းကင်ကိုရှင်းလင်းစေပြီးနောက်၊ မိုးကောင်းကင်၌ အလင်းသည်ထွန်းလင်းသောအခါ ထိုအလင်းကို မည်သူမျှ မကြည့်ရှုနိုင်။ ²²မြောက်အရပ်မှ ရွှေရောင်တောက်ပမှုထွက်လာ၏။ ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းသောဘုန်းအာနုဘော်တော်သည် ဘုရားသခင်ကို ဝန်းရံလျက်ရှိ၏။ ²³အနန္တတန်ခိုးရှင်ကို ငါတို့သည်မီနိုင်ကြမည်မဟုတ်။ ကိုယ်တော်သည် တန်ခိုးတော်၌ကြီးမြတ်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် တရားမျှတခြင်းနှင့် ကြွယ်ဝသောဖြောင့်မတ်ခြင်း၌ အဘယ်အမှားကိုမျှ ပြုတော်မမူ။ ²⁴ထို့ကြောင့် လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုကြောက်ရွံ့ကြ၏။ မိမိတို့အထင်၌ ပညာရှိဟုယူဆသောသူတို့ကို ကိုယ်တော် ဂရုမပြုတော်မူ။”