Grzmot jego głosu
Serce Elihu łomocze od grzmotu. Opisuje śnieg, lód i chmury krążące na Boży rozkaz, posyłane ku karceniu albo z miłości wiernej przymierzu, i pyta, czy Hiob potrafi rozpostrzeć niebiosa. Zatrzymaj się i rozważ, mówi, gdy na horyzoncie zbiera się burza.
37 1„Na to także drży moje serce i wyskakuje ze swego miejsca. 2Słuchaj uważnie grzmotu jego głosu i pomruku, który wychodzi z jego ust. 3Pod całym niebem go wypuszcza, a swoją błyskawicę ku krańcom ziemi. 4Po niej głos ryczy; grzmi swoim majestatycznym głosem i nie wstrzymuje błyskawic, gdy słychać jego głos. 5Bóg grzmi cudownie swoim głosem; czyni wielkie rzeczy, których nie możemy pojąć. 6Bo do śniegu mówi: «Spadnij na ziemię», a do deszczu ulewnego: «Bądź potężną ulewą». 7Pieczętuje rękę każdego człowieka, aby każdy, kogo stworzył, poznał jego dzieło. a a v7 „Pieczętuje rękę” to hebrajski idiom: burza Boża wstrzymuje wszelką ludzką pracę, sprawiając, że ludzie zatrzymują się i zauważają to, co on czyni. 8Wtedy zwierzęta wchodzą do swoich kryjówek i pozostają w swoich legowiskach. 9Ze swojej komory nadchodzi wicher, a od rozpraszających wiatrów chłód. 10Od tchnienia Bożego tworzy się lód, a szerokie wody zamarzają na kość. 11Obciąża gęstą chmurę wilgocią; obłoki rozpraszają jego błyskawicę. 12Krążą w kółko pod jego kierunkiem, aby czynić wszystko, co im rozkaże po całym obliczu zamieszkanego świata. 13Czy dla kary, czy dla swojej ziemi, czy dla miłości przymierza — sprawia, że się to dzieje.
14„Słuchaj tego, Hiobie; stań i rozważ cuda Boże. 15Czy wiesz, jak Bóg wydaje im swój rozkaz i sprawia, że błyska błyskawica jego obłoku? 16Czy wiesz, jak obłoki wiszą w równowadze — cuda tego, który jest doskonały w wiedzy? 17Ty, którego szaty są gorące, gdy ziemia leży w bezruchu pod wiatrem południowym, 18czy możesz wraz z nim rozpostrzeć niebiosa, twarde jak zwierciadło z lanego metalu?
19„Naucz nas, co mamy powiedzieć jemu; nie możemy przedstawić swojej sprawy z powodu ciemności. 20Czy należy mu donieść, że chcę mówić? Czyż ktoś prosiłby, aby został pochłonięty? 21A teraz nikt nie może patrzeć na światło, gdy jaśnieje na niebie, gdy przeszedł wiatr i je oczyścił. 22Z północy nadchodzi złoty blask; budzący grozę majestat otacza Boga. 23Wszechmogącego — nie możemy go dosięgnąć; wielki jest w mocy, a przecież w sprawiedliwości i obfitej prawości nie czyni krzywdy. 24Dlatego ludzie się go boją; nie zważa na tych, którzy są mądrzy we własnych oczach.”
