سندس آواز جي گجگوڙ
ايليهو جي دل گجگوڙ تي ڌڙڪي ٿي. هو برف، ڪڪر ۽ خدا جي حڪم تي گهمندڙ ڪڪرن جو ذڪر ڪري ٿو، جيڪي سڌارڻ يا عهد واري محبت لاءِ موڪليا وڃن ٿا، ۽ پڇي ٿو ته ڇا ايوب آسمان کي پکيڙي سگهي ٿو. هو چوي ٿو: بيهي غور ڪر، جيئن افق تي طوفان گڏ ٿئي ٿو.
37 1”هن تي بہ منهنجي دل ڏڪي ٿي ۽ پنهنجي جاءِ تان ٽپي ٿي. 2سندس آواز جي گجگوڙ کي ڌيان سان ٻڌو، انهيءَ گڙگڙاٽ کي جيڪو سندس وات مان نڪري ٿو. 3هو ان کي سڄي آسمان هيٺ، ۽ پنهنجي بجلي کي زمين جي ڪنارن تائين ڇڏي ٿو. 4ان کان پوءِ هڪ آواز گجي ٿو؛ هو پنهنجي جلالي آواز سان گجگوڙ ڪري ٿو، ۽ جڏهن سندس آواز ٻڌجي ٿو تڏهن بجلين کي نہ ٿو روڪي. 5خدا پنهنجي آواز سان عجيب نموني گجگوڙ ڪري ٿو؛ هو وڏا ڪم ڪري ٿو جن کي اسين سمجهي نہ ٿا سگهون. 6ڇاڪاڻ تہ هو برف کي چوي ٿو تہ ’زمين تي ڪر،‘ ۽ مينهن جي ڇنڊي کي تہ ’زوردار مينهن بڻجي وڃ.‘ 7هو هر ماڻهوءَ جي هٿ تي مهر هڻي ٿو، تہ جيئن سندس ٺاهيل هر ماڻهو سندس ڪم کي ڄاڻي. a a v7 ”هٿ تي مهر هڻڻ“ هڪ عبراني محاورو آهي: خدا جو طوفان انسان جا سڀ ڪم روڪي ڇڏي ٿو، جنهن ڪري ماڻهو بيهي ڏسن ٿا تہ هو ڇا ڪري رهيو آهي. 8پوءِ جانور پنهنجن ڏرن ۾ گهڙي وڃن ٿا ۽ پنهنجن ماندن ۾ رهن ٿا. 9سندس ڪوٺيءَ مان واچوڙو اچي ٿو، ۽ ڦهلجندڙ واين مان ٿڌ. 10خدا جي ساھ سان برف ٺهي ٿي، ۽ ويڪرو پاڻي ڄمي سخت ٿي وڃي ٿو. 11هو گهاٽي ڪڪر کي آلاڻ سان ڀري ٿو؛ ڪڪر سندس بجلي کي ڦهلائين ٿا. 12اهي سندس هدايت سان گول گول ڦرن ٿا، تہ جيڪي بہ هو کين حڪم ڪري سو آباد دنيا جي مٿاڇري تي ڪن. 13ڀلي تاديب لاءِ، ڀلي سندس زمين لاءِ، يا عهد جي شفقت لاءِ، هو ائين ٿيڻ ڏئي ٿو.
14”اي ايوب، هيءُ ٻڌ؛ بيهي رهه ۽ خدا جي عجيب ڪمن تي غور ڪر. 15ڇا تون ڄاڻين ٿو تہ خدا کين پنهنجو حڪم ڪيئن ڏئي ٿو، ۽ پنهنجي ڪڪر جي بجلي کي ڪيئن چمڪائي ٿو؟ 16ڇا تون ڄاڻين ٿو تہ ڪڪر توازن ۾ ڪيئن لڙڪيل آهن، يعني ڪامل علم واري جا عجيب ڪم؟ 17اي تون، جنهن جا ڪپڙا گرم ٿين ٿا جڏهن ڏکڻ واءَ هيٺ زمين ساڪت پئي هوندي آهي، 18ڇا تون هن سان گڏجي آسمانن کي ڦهلائي سگهين ٿو، جيڪي ڳاريل ڌاتوءَ جي آرسيءَ وانگر سخت آهن؟
19”اسان کي سيکار تہ هن کي ڇا چئون؛ اونداهيءَ سبب اسين پنهنجو ڪيس پيش نہ ٿا ڪري سگهون. 20ڇا کيس ٻڌائجي تہ آءٌ ڳالهائڻ ٿو چاهيان؟ ڇا ڪو گهرندو تہ کيس نگليو وڃي؟ 21هاڻي ڪوبہ ماڻهو انهيءَ روشنيءَ ڏانهن نہ ٿو ڏسي سگهي جيڪا آسمانن ۾ چمڪندڙ آهي، جڏهن واءُ لنگهي وڃي انهن کي صاف ڪري ڇڏي ٿو. 22اتر کان سونهري جلوو اچي ٿو؛ خدا جي چوڌاري ڀوائتي شان آهي. 23قادر مطلق تائين اسين پهچي نہ ٿا سگهون؛ هو قدرت ۾ وڏو آهي، پر انصاف ۽ گهڻي سچائيءَ ۾ هو ڪو ظلم نہ ٿو ڪري. 24تنهنڪري ماڻهو کانئس ڊڄن ٿا؛ هو انهن ڏانهن ڌيان نہ ٿو ڏئي جيڪي پنهنجين نظرن ۾ عقلمند آهن.“
