ኢዮብ 37

37 ¹በዚህም ልቤ ይንቀጠቀጣል፤ ከስፍራውም ይዘላል። ²የድምፁን ነጐድጓድ፣ ከአፉም የሚወጣውን ጩኸት በጥሞና አድምጡ። ³ከሰማይ ሁሉ በታች ይለቀዋል፤ መብረቁንም እስከ ምድር ዳርቻ ድረስ ይልካል። ⁴ከእርሱ በኋላ ድምፅ ያገሳል፤ በግርማዊ ድምፁ ያንጐደጕዳል፤ ድምፁ በሚሰማበት ጊዜ መብረቁን አያግድም። ⁵እግዚአብሔር በድምፁ በድንቅ ሁኔታ ያንጐደጕዳል፤ ልንረዳው የማንችለውን ታላላቅ ነገሮች ያደርጋል። ⁶በረዶን፣ ‘በምድር ላይ ውረድ’ ይለዋልና፤ ዝናብንም፣ ‘ብርቱ ዶፍ ሁን’ ይለዋል። ⁷የሰውን ሁሉ እጅ ያትማል፤ የሠራውም ሰው ሁሉ ሥራውን እንዲያውቅ ያደርጋል። ^a a v7 “እጅን ያትማል” የሚለው የዕብራይስጥ ፈሊጥ ነው፤ የእግዚአብሔር ዐውሎ ነፋስ የሰውን ሥራ ሁሉ ያስቆማል፤ ሰዎችም ዐርፈው የሚያደርገውን እንዲመለከቱ ያደርጋል። ⁸ያን ጊዜ አራዊት ወደ መሸሸጊያቸው ይገባሉ፤ በዋሻቸውም ውስጥ ይቀመጣሉ። ⁹ዐውሎ ነፋስ ከክፍሉ ይወጣል፤ ብርድም ከተበታተኑ ነፋሳት ይመጣል። ¹⁰በእግዚአብሔር እስትንፋስ በረዶ ይፈጠራል፤ ሰፊው ውሃም ረግቶ ይጠነክራል። ¹¹ጥቅጥቅ ያለውን ደመና በእርጥበት ይጭናል፤ ደመናትም መብረቁን ይበትናሉ። ¹²በመሪነቱ ዙሪያ ዙሪያ ይዞራሉ፤ በሚኖርባት ዓለም ፊት ላይ የሚያዝዛቸውን ሁሉ ለማድረግ። ¹³ለተግሣጽ ቢሆን፣ ወይም ለምድሩ፣ ወይም ለኪዳን ፍቅር፣ ይህ እንዲሆን ያደርጋል።

¹⁴ኢዮብ ሆይ፤ ይህን አድምጥ፤ ዐርፈህ ቁም፤ የእግዚአብሔርንም ድንቆች ተመልከት። ¹⁵እግዚአብሔር እንዴት እንዳዘዛቸው፣ የደመናውንም መብረቅ እንዴት እንደሚያበራ ታውቃለህን? ¹⁶ደመናት እንዴት ተመጥነው እንደተንጠለጠሉ፣ በዕውቀት ፍጹም የሆነውን ድንቆች ታውቃለህን? ¹⁷ምድር በደቡብ ነፋስ ጸጥ ባለች ጊዜ ልብሶችህ የሚሞቁ አንተ፣ ¹⁸ከእርሱ ጋር እንደ ቅጥቅጥ ብረት መስተዋት የጠነከሩትን ሰማያት ልትዘረጋ ትችላለህን?

¹⁹ልንነግረው የሚገባንን አስተምረን፤ ከጨለማ የተነሣ ጕዳያችንን ልናቀርብለት አንችልም። ²⁰ልናገር መፈለጌ ይነገረዋልን? ማንም ይዋጥ ዘንድ ይለምናልን? ²¹አሁንም በሰማይ ላይ ብሩህ በሆነ ጊዜ ብርሃኑን ሊመለከት የሚችል የለም፤ ነፋስ ካለፈና ካጠራቸው በኋላ። ²²ከሰሜን የወርቅ ግርማ ይመጣል፤ የሚያስፈራ ግርማ እግዚአብሔርን ይከብበዋል። ²³ሁሉን ቻዩ—ልንደርስበት አንችልም፤ በኀይል ታላቅ ነው፤ ነገር ግን በፍትሕና በብዙ ጽድቅ በደል አያደርግም። ²⁴ስለዚህ ሰዎች ይፈሩታል፤ በዓይናቸው ጥበበኞች የሆኑትን አይመለከታቸውም።