Soca Teu Murag ti Ama

Jabur ti Daud.

Doa sore anu dihaturkeun lir dupa. Anu dipenta ku anjeunna ka Rama-Na pikeun dijaga téh nyaéta sungut jeung napsuna sorangan — ulah milu jeung jalma-jalma jahat, ulah mikaresep kadaharan ngeunah maranéhna — sarta anjeunna nampi teguran ti jalma bener lir minyak dina sirahna.

Pasal 141.

Nun Ama, abdi sasambat ka Ama; mugi enggal-enggal nyaketan abdi. Mugi dangukeun sora abdi waktu abdi humaregung ka Ama.

Mugi paneda abdi nanjak ka payuneun Ama ibarat seuseungitan, sarta tanganan abdi anu diangkat ibarat kurban waktu sareupna.

Nun Ama, mugi pasangan jaga pikeun sungut abdi; mugi jagi panto biwir abdi. Mugi hate abdi ulah dipalingkeun kana sagala kajahatan, ulah dugi milu kana pagawean jahat jeung jalma-jalma anu migawe dosa; sareng mugi abdi ulah dugi ngariung dahar kadaharan maranehna anu ngareunah.

Sina jalma bener neunggeul abdi—eta teh kahadean; sina manehna nyebut kasalahan abdi—eta teh minyak pikeun sirah abdi; sirah abdi moal nampik. Tapi paneda abdi salawasna ngalawan kana pagawean jalma jahat.

Lamun pamingpin-pamingpinna geus digulingkeun tina gawir cadas, jalma rea bakal ngadenge omongan abdi, sabab omongan eta teh pikaresepeun. Lir jalma ngawuluku jeung mesek taneuh, kitu deui tulang-taleng urang paburencay di sisi liang kubur.

Tapi soca abdi tetep neuteup ka Ama, nun Ama anu jadi Pangeran abdi; ka Ama abdi ngaungsi—mugi abdi ulah ditinggalkeun teu daya teu upaya. Mugi abdi dijagi tina pitapak anu dipasang pikeun abdi, tina pitapak jalma-jalma anu migawe dosa. Sina jalma jahat tigebrus kana jaringna sorangan, sedengkeun abdi sorangan bisa ngaliwat kalawan salamet.