Raksa Abdi tina Jalma nu Telenges

Pikeun pamingpin biduan. Jabur Daud.

Doa ngeunaan kakejaman anu diatur: jalma-jalma anu racun oray di handapeun biwirna, anu unggal poe ngahudang perang sarta masang jebakan di sisi jalan. Daud menta ka Rama-Na sangkan dilindungan dina poe perang, sarta percaya yen jalma-jalma anu katalangsara bakal didangukeun perkarana.

Pasal 140.

Salametkeun abdi, nun Ama, tina jalma jahat; raksa abdi tina jalma telenges, nu ngarancang kajahatan dina hatena sarta sapoe jeput ngahudang paperangan. Letahna diasah seukeut cara oray; handapeun biwirna aya racun oray.

Raksa abdi, nun Ama, tina leungeun jalma jahat; tangtayungan abdi tina jalma telenges, anu niat ngagulingkeun abdi. Nu aradigung geus nyumputkeun pitapak pikeun abdi; geus ngamparkeun tali jaring; sisi jalan maranehna masang jiret pikeun abdi.

Abdi parantos unjukan ka Rama, “Ama teh Ama abdi.” Mugi didangu sora panyambat abdi anu nyuhunkeun piwelas. Nun Ama Nu Maha Kawasa, kakuatan kasalametan abdi, Ama parantos nangtayungan sirah abdi dina poe peperangan. Nun Ama, ulah dikabulkeun kahayang jalma jahat; ulah diantep rarancangna hasil, bisi maranehna jadi adigung.

Ari sirah jalma-jalma anu ngepung abdi, sina katarajang ku pibahlaeun anu kaluar tina biwirna sorangan. Sina ruhak nu hurung murag ka maranehna; sina maranehna dialungkeun kana seuneu, kana liang leutak, sina teu bisa hudang deui salalawasna. Sing ulah aya tukang pitnah nu tetep ngancik di ieu nagri; sina kajahatan moro jalma telenges, neunggeul tuluy-tuluyan.

Abdi terang yen Rama urang bakal ngabela perkara jalma nu kasangsara, sarta ngadegkeun kaadilan pikeun jalma nu balangsak. Sayaktosna jalma-jalma bener bakal muji sukur ka jenengan Ama; jalma-jalma jujur bakal cicing di payuneun Ama.