Zoʻravonlardan meni asragin

Nagʻmachilar rahbariga. Dovud zaburi.

Uyushgan shafqatsizlik haqidagi ibodat: lablari ostida ilon zahari bor, har kuni urush qoʻzgʻaydigan va yoʻl yoqasiga tuzoqlar qoʻyadigan odamlar. Dovud Otasidan jang kunida himoya soʻraydi va ezilganlarning ishi albatta eshitilishiga ishonadi.

140-bob.

Yovuz odamlardan meni qutqargin, Otam; zoʻravonlardan meni asragin, Ular koʻngillarida yovuzlik rejalaydi va kun boʻyi urushlar qoʻzgʻatadi. Ular tillarini ilondek oʻtkirlaydi; lablari ostida ilon zahri bor.

Fosiqlarning qoʻlidan meni saqlagin, Otam; zoʻravonlardan meni asragin, ular meni yiqitmoqchi. Mutakabbirlar menga tuzoq yashirdi; toʻr arqonlarini yoyishdi; yoʻl boʻyiga ular menga qopqonlar qoʻyishdi.

Otamga dedim: “Sen mening Otamsan.” Rahm soʻragan iltijolarim ovozini eshitgin. Ey Hukmron Ota, najotimning qudrati, jang kunida boshimni himoya qilgansan. Fosiqlarning istaklarini bermagin, Otam; ularning fitnasi roʻyobga chiqmasin, aks holda ular bosh koʻtaradi.

Meni oʻrab olganlarning boshlariga kelsak, oʻz lablarining balosi ularni bossin. Yonayotgan choʻgʻlar ularning ustiga yogʻilsin; ular olovga, loyqa chuqurlarga tashlansin, toki boshqa turmasinlar. Tuhmatchi odam yurtda barqaror boʻlmasin; yovuzlik zoʻravonni zarba ustiga zarba bilan taʼqib qilsin.

Bilaman, Otamiz ezilganlarning daʼvosini yoqlaydi va muhtojlar uchun adolat oʻrnatadi. Albatta, solihlar Sening noming shukrini aytadi; toʻgʻri odamlar Sening huzuringda yashaydi.