مزامیر 140

140 ¹ای پدرِ من، مرا از مردمانِ شریر برهان؛ از ظالمان در امانم نگاه دار، ²آنان که در دلِ خود شرارت می‌اندیشند و تمامِ روز جنگ برمی‌انگیزند. ³زبانِ خود را همچون مار تیز می‌کنند؛ زهرِ افعی زیرِ لبانِ ایشان است.

⁴ای پدرِ من، مرا از دستِ شریران نگاه دار؛ از ظالمان در امانم بدار، آنان که در پیِ لغزانیدنِ گام‌های من‌اند. ⁵متکبّران برایم دام نهفته‌اند؛ ریسمان‌های تور را گسترده‌اند؛ در کنارِ راه برایم کمند نهاده‌اند.

⁶به پدرِ خود گفتم: «تو پدرِ من هستی.» ای پدر، به آوازِ استغاثهٔ من برای رحمت گوش فرا ده. ⁷ای پدرِ متعال، ای قوّتِ نجاتِ من، تو در روزِ نبرد سرِ مرا پوشانیده‌ای. ⁸ای پدرِ من، آرزوهای شریران را برآورده مساز؛ مگذار نقشهٔ ایشان کامیاب شود، مبادا سرافراز گردند.

⁹و امّا سرانِ آنان که مرا احاطه کرده‌اند، بگذار شرارتِ لبانِ خودشان ایشان را فروگیرد. ¹⁰بگذار اخگرهای سوزان بر ایشان فرو ریزد؛ در آتش افکنده شوند، در گودال‌های گِل‌آلود، تا دیگر برنخیزند. ¹¹مگذار بدگو در زمین پایدار بماند؛ بگذار شرارت مردِ ظالم را ضربه بر ضربه شکار کند.

¹²می‌دانم که پدر ما دادِ ستمدیدگان را می‌ستاند و برای نیازمندان عدالت برقرار می‌سازد. ¹³به‌یقین عادلان نامِ تو را سپاس خواهند گفت؛ راست‌دلان در حضورِ تو ساکن خواهند شد.