مزامیر 139

139 ¹ای پدرِ من، تو مرا آزموده‌ای و مرا می‌شناسی. ²تو می‌دانی کِی می‌نشینم و کِی برمی‌خیزم؛ افکارم را از دور درمی‌یابی. ³راه رفتن و آرمیدنم را می‌کاوی، و با همهٔ راه‌های من آشنایی. ⁴ای پدرِ من، حتی پیش از آنکه سخنی بر زبانم آید، تو آن را به‌تمامی می‌دانی. ⁵از پیش و از پس مرا در بر گرفته‌ای، و دست خود را بر من نهاده‌ای. ⁶چنین دانشی برای من بس شگفت‌انگیز است؛ آنقدر بلند است که بدان نمی‌رسم.

⁷از روح تو کجا توانم رفت؟ از حضور تو کجا توانم گریخت؟ ⁸اگر به آسمان‌ها فراز روم، تو آنجایی؛ و اگر در گور بستر گسترم، تو آنجایی. ⁹اگر بر بال‌های سپیده‌دم سوار شوم و در دورترین کرانهٔ دریا مسکن گزینم، ¹⁰آنجا نیز دست تو مرا راهبری خواهد کرد، و دست راستت مرا استوار نگاه خواهد داشت. ¹¹اگر بگویم: «به‌یقین تاریکی مرا خواهد پوشانید، و روشناییِ پیرامونم شب خواهد شد»، ¹²تاریکی نیز نزد تو تاریک نیست؛ شب همچون روز می‌درخشد، زیرا تاریکی نزد تو چون روشنایی است.

¹³زیرا تو باطن مرا سرشتی؛ در رَحِم مادرم مرا در هم تنیدی. ^a a v13 هر انسانی از رَحِم مادر به‌دست پدر ما شخصاً سرشته و شناخته می‌شود — هیچ زندگی‌ای تصادفی نیست. ¹⁴تو را می‌ستایم، زیرا که به‌طرزی مَهیب و شگفت‌انگیز ساخته شده‌ام؛ کارهای تو شگفت‌انگیز است، و جان من این را نیک می‌داند. ¹⁵پیکر من از تو پنهان نبود، آنگاه که در نهان ساخته می‌شدم، و در ژرفای زمین به‌ظرافت بافته می‌شدم. ¹⁶چشمان تو کالبدِ ناتمام مرا دید؛ همهٔ روزهایم در کتاب تو نوشته شد و برایم مقرر گشت، پیش از آنکه یکی از آنها پدید آید. ¹⁷ای پدرِ من، افکار تو نزد من چه گرانبهاست! و شمارِ آنها چه بی‌کران است! ¹⁸اگر بخواهم آنها را بشمارم، از دانه‌های شن فزون‌ترند. چون بیدار می‌شوم، هنوز با تو هستم.

¹⁹ای پدرِ من، کاش شریران را هلاک می‌کردی! ای تشنگانِ خون، از من دور شوید! ²⁰آنان با نیّتِ بد از تو سخن می‌گویند؛ دشمنانت نام تو را به باطل بر زبان می‌آورند. ²¹ای پدرِ من، آیا از آنان که از تو نفرت دارند نفرت ندارم؟ و آیا از آنان که بر تو برمی‌خیزند بیزار نیستم؟ ²²با نفرتی تمام از ایشان نفرت دارم؛ آنان را دشمنان خود می‌شمارم.

²³ای پدرِ من، مرا بکاو و دلم را بشناس؛ مرا بیازما و اندیشه‌های نگرانم را بدان، ²⁴و ببین که آیا راهی نادرست در من هست، و مرا به راه جاودانی هدایت فرما.