Dhuh Rama, Ngayomana Kawula saking Tiyang Ambek Siya

Kanggo pangarsaning juru kidung. Masmur anggitane Prabu Dawud.

Pandonga bab kakejeman kang diatur: wong-wong kang ing sangisore lambene ana wisane ula, kang saben dina nuwuhake perang lan masang jiret ing pinggir dalan. Dawud nyuwun marang Ramane supaya diayomi ing dina paprangan, lan pitados yen wong kang nandhang sangsara bakal dirungokake prakarane.

Pasal 140.

Dhuh Rama, kawula mugi Paduka luwari saking tiyang awon; mugi kawula Paduka reksa saking tiyang ambek siya, inggih punika tiyang ingkang ngrantam piawon ing manahipun sarta sadinten muput ngojok-ojoki paprangan. Ilatipun kaasah landhep kados sawer; wisaning ula mandi wonten ing sangandhaping lambenipun.

Dhuh Rama, kawula mugi Paduka reksa saking tanganing tiyang duraka; mugi kawula Paduka ayomi saking tiyang ambek siya, ingkang sami ngrancang badhe njungkelaken kawula. Tiyang gumunggung sampun ndhelikaken jiret tumrap kawula; sampun mbeber tampar jala; wonten ing sapinggiring margi sami masang kala tumrap kawula.

Kawula munjuk dhateng Rama kawula: “Paduka punika Rama kawula.” Mugi Paduka miyarsakaken swaraning panyuwun kawula ingkang nyuwun sih-rahmat. Dhuh Rama ingkang Mahakwasa, kekiyataning karahayon kawula, Paduka sampun ngayomi sirah kawula ing dinten paprangan. Dhuh Rama, sampun ngantos Paduka paringi punapa ingkang dados pepenginaning tiyang duraka; sampun ngantos rancanganipun kelampahan, mindhak sami gumunggung.

Mungguh sirahing tiyang ingkang sami ngepang Mugi mawa-latu murub dhawah dhateng piyambakipun; mugi sami kacemplungaken ing latu, ing luweng jero ingkang lendhut, ngantos boten saged tangi malih. Tiyang tukang mitenah sampun ngantos jejeg wonten ing nagari; piawon mugi mbujeng tiyang ambek siya, tempuh-tinempuh.

Kawula sumerep, bilih Rama kita badhe mbelani prakawisipun tiyang ingkang katindhes, sarta maringi kaadilan dhateng tiyang mlarat. Saestu, tiyang mursid badhe ngaturaken panuwun dhateng asma Paduka; tiyang jujur badhe dedunung wonten ing ngarsa Paduka.