Ora Ana Papan kang Luput saka Panjenengane
Kanggo pangarsaning pasindhen. Masmur anggitane Prabu Dawud.
Ora ana papan ing sajabane kawruhe Ramane — swarga, kuburan, sabrange segara, utawa pepeteng kang jebul ora peteng. Iku uga kalebu guwa-garba, papan panulise dirajut. Dheweke mungkasi kanthi ngaturi supaya dipriksa: mugi Paduka mangertosi atiku.
139 1Dhuh Rama, Paduka sampun nitipriksa kawula, saha Paduka nguningani kawula. 2Paduka nguningani nalika kawula lenggah tuwin nalika kawula jumeneng; Paduka mangretos osiking manah kawula saking tebih. 3Paduka naliti margi tuwin palereman kawula, sarta Paduka nguningani sadaya lampah kawula. 4Sadereng wonten tembung ing lidhah kawula, Paduka sampun nguningani sadayanipun kanthi gumathok, dhuh Rama. 5Paduka ngubengi kawula, saking wingking tuwin saking ngajeng, sarta Paduka numpangaken asta Paduka ing kawula. 6Kawruh ingkang kados makaten punika elok sanget tumrap kawula; inggil sanget, kawula boten saged nggayuh.
7Dhateng pundi kawula saged kesah saking Roh Paduka? Dhateng pundi kawula saged lumajeng saking ngarsa Paduka? 8Manawi kawula minggah dhateng langit, Paduka wonten ing ngriku; manawi kawula nggelar paturon wonten ing kubur, Paduka inggih wonten ing ngriku. 9Manawi kawula numpak swiwining gagat enjing lan manggen ing poncoting saganten, 10ing ngriku ugi asta Paduka badhe nuntun kawula, sarta asta Paduka ingkang tengen badhe nyepeng kawula kanthi santosa. 11Manawi kawula criyos: “Saestu pepeteng badhe nutupi kawula, lan pepadhang ing sakiwa-tengen kawula badhe dados dalu,” 12pepeteng punika ugi boten peteng tumrap Paduka; dalu sumunar kados rinten, awit pepeteng punika kados pepadhang tumrap Paduka.
13Awit Paduka ingkang nitahaken batos kawula ingkang lebet; Paduka ingkang nganam kawula wonten ing guwa-garbaning ibu kawula. a a v13 Saben wong iku katitahake lan kauningan piyambak dening Rama kita wiwit saka guwa-garba — ora ana urip kang dumadi tanpa sengaja. 14Kawula ngaturaken puji dhateng Paduka, awit kawula katitahaken kanthi nggegirisi tuwin ngeramaken; elok damel-damelan Paduka, lan nyawa kawula sanget anggenipun nguningani. 15Balung-balungan kawula boten kasamaran tumrap Paduka nalika kawula kadamel kanthi sesidheman, tinenun kanthi rinengga wonten ing telenging bumi. 16Tingal Paduka mirsani badan kawula ingkang dereng rampung; sadaya dinten kawula sampun kaserat ing kitab Paduka saha katemtokaken kangge kawula, sadereng salah satunggalipun wonten. 17Saiba ajinipun panggalih Paduka tumrap kawula, dhuh Rama! Saiba kathahipun cacahipun! 18Manawi kawula saged ngetang cacahipun, badhe langkung kathah tinimbang wedhi. Nalika kawula tangi, kawula tansah sesarengan kaliyan Paduka.
19Mugi Paduka kersaa numpes tiyang duraka, dhuh Rama! Sumingkira saking kawula, he tiyang ingkang ngelak getih! 20Tiyang-tiyang punika sami ngucap bab Paduka kanthi niyat awon; mengsah Paduka sami nyebut asma Paduka kanthi tanpa guna. 21Punapa kawula boten sengit dhateng tiyang ingkang sengit dhateng Paduka, dhuh Rama? Punapa kawula boten jijik dhateng tiyang ingkang nglawan Paduka? 22Kawula sengit dhateng tiyang-tiyang punika kanthi sengit ingkang sampurna; kawula nganggep tiyang-tiyang punika mengsah kawula.
23Dhuh Rama, mugi Paduka nitipriksa kawula saha nguningani manah kawula; mugi Paduka njajal kawula saha nguningani raos sumelang kawula, 24saha mugi Paduka mirsani punapa wonten margi ingkang nasaraken wonten ing kawula, lan mugi Paduka nuntun kawula ing margi ingkang langgeng.