Mezmurlar 139

139 ¹Beni araştırdın, Babam, ve tanıyorsun beni. ²Oturmamı, kalkmamı bilirsin; düşüncelerimi uzaktan anlarsın. ³Yolumu da, dinlenişimi de araştırırsın; bütün yollarıma aşinasın. ⁴Daha dilimin ucuna gelmeden bir söz, onu tümüyle bilirsin, Babam. ⁵Beni önden ve arkadan kuşatırsın, elini üzerime koyarsın. ⁶Bu bilgi bana öyle şaşırtıcı ki; öyle yüce ki, ona erişemem.

⁷Ruhun'dan nereye gidebilirim? Huzurundan nereye kaçabilirim? ⁸Göklere çıksam, oradasın; ölüler diyarına yatağımı sersem, oradasın. ⁹Şafağın kanatlarına binip denizin en uzak ucuna konsam, ¹⁰orada bile elin bana yol gösterir, sağ elin beni sımsıkı tutar. ¹¹«Karanlık elbet beni örter, çevremdeki ışık geceye döner» desem, ¹²karanlık bile karanlık değildir senin için; gece gündüz gibi parlar, çünkü karanlık da senin için ışık gibidir.

¹³Çünkü en iç varlığımı sen yarattın; annemin rahminde beni sen ördün. ^a a v13 Her insan, daha rahimdeyken Babamız tarafından bizzat yaratılır ve tanınır — hiçbir yaşam rastlantı değildir. ¹⁴Sana övgüler sunarım, çünkü müthiş ve şaşılası biçimde yaratıldım; yaptıkların şaşırtıcıdır, ve canım bunu çok iyi bilir. ¹⁵Gizlilikte yaratıldığımda, yerin derinliklerinde ince ince örüldüğümde, bedenim senden gizli değildi. ¹⁶Gözlerin henüz biçimlenmemiş bedenimi gördü; günlerimin hepsi, daha biri bile yokken, senin kitabına yazılmış ve benim için belirlenmişti. ¹⁷Düşüncelerin bana ne değerli, Babam! Sayıları ne çok! ¹⁸Onları sayabilsem, kum tanelerinden daha çok olurlardı. Uyandığımda hâlâ seninleyim.

¹⁹Keşke kötüleri öldürsen, Babam! Uzak durun benden, ey kan dökmeye susamışlar! ²⁰Senden kötü niyetle söz ediyorlar; düşmanların adını boş yere ağızlarına alıyor. ²¹Senden nefret edenlerden nefret etmez miyim, Babam? Sana karşı ayaklananlardan tiksinmez miyim? ²²Onlardan tam bir nefretle nefret ediyorum; onları kendime düşman sayıyorum.

²³Beni araştır, Babam, ve yüreğimi tanı; beni sına ve kaygılı düşüncelerimi tanı, ²⁴içimde inciten bir yol var mı diye bak, ve beni sonsuz yolda yürüt.