መዝሙር 139

139 ¹አባቴ ሆይ፤ መርምረኸኛል፤ ታውቀኛለህም። ²መቀመጤንና መነሣቴን ታውቃለህ፤ ሐሳቤን ከሩቅ ታስተውላለህ። ³መንገዴንና ዕረፍቴን ትመረምራለህ፤ ጐዳናዬንም ሁሉ ታውቃለህ። ⁴ቃል በምላሴ ላይ ሳይሆን፤ አባቴ ሆይ፤ ፈጽመህ ታውቀዋለህ። ⁵ከኋላና ከፊት ከበኸኝ፤ እጅህንም በላዬ አኖርህ። ⁶እንዲህ ያለው ዕውቀት እጅግ ድንቅ ነው፤ ለእኔ እጅግ ከፍ ያለ ነው፤ ልደርስበትም አልችልም።

⁷ከመንፈስህ ወዴት ልሂድ? ከፊትህስ ወዴት ልሽሽ? ⁸ወደ ሰማያት ብወጣ፤ አንተ በዚያ ነህ፤ በመቃብርም ውስጥ ብተኛ፤ አንተ በዚያ ነህ። ⁹በንጋት ክንፎች ላይ ብሳፈር፤ ¹⁰በዚያም እንኳ እጅህ ትመራኛለች፤ ቀኝ እጅህም አጥብቃ ትይዘኛለች። ¹¹“በርግጥ ጨለማ ይሸፍነኛል፤ በዙሪያዬ ያለው ብርሃንም ሌሊት ይሆናል፤” ብል፤ ¹²ጨለማ እንኳ ለአንተ አይጨልምም፤ ሌሊቱም እንደ ቀን ያበራል፤ ለአንተ ጨለማ እንደ ብርሃን ነውና።

¹³አንተ ውስጣዊ ማንነቴን ፈጥረሃልና፤ በእናቴ ማኅፀን ውስጥ አበጃጅተህ ሠራኸኝ። ^a a v13 እያንዳንዱ ሰው ከማኅፀን ጀምሮ በአባታችን ተለይቶ ተፈጥሮ ይታወቃል፤ በአጋጣሚ የተገኘ ሕይወት የለም። ¹⁴አመሰግንሃለሁ፤ አስፈሪና ድንቅ ሆኜ ተፈጥሬአለሁና፤ ሥራዎችህ ድንቅ ናቸው፤ ነፍሴም ይህን በሚገባ ታውቃለች። ¹⁵በስውር በተሠራሁ ጊዜ አካሌ ከአንተ አልተሰወረም፤ በምድር ጥልቅ ስፍራ አስደናቂ ሆኜ ተጠለፍሁ። ¹⁶ዐይኖችህ ገና ያልተበጀ አካሌን አዩ፤ ዘመኔ ሁሉ በመጽሐፍህ ተጽፎ ነበር፤ ከእነርሱም አንዱ ገና ሳይሆን ለእኔ ተወስኖ ነበር። ¹⁷ሐሳቦችህ ለእኔ እንደ ምን የተወደዱ ናቸው፤ አባቴ ሆይ! ቍጥራቸውስ እንደ ምን ብዙ ነው! ¹⁸ብቈጥራቸው፤ ከአሸዋ ቅንጣቶች ይበዛሉ። ከእንቅልፌ ስነቃ፤ አሁንም ከአንተ ጋራ ነኝ።

¹⁹ክፉዎችን ምነው በገደልህ፤ አባቴ ሆይ! ደም የምትጠሙ ሆይ፤ ከእኔ ራቁ! ²⁰በክፉ አሳብ ስለ አንተ ይናገራሉ፤ ጠላቶችህም ስምህን በከንቱ ያነሣሉ። ²¹የሚጠሉህን አልጠላምን? አባቴ ሆይ? በአንተ ላይ የሚነሡትንስ አልጸየፍምን? ²²በፍጹም ጥላቻ እጠላቸዋለሁ፤ እንደ ጠላቶቼም እቈጥራቸዋለሁ።

²³አባቴ ሆይ፤ መርምረኝ፤ ልቤንም ዕወቅ፤ ፈትነኝ፤ የሚያስጨንቁኝንም ሐሳቦች ዕወቅ፤ ²⁴በእኔ ውስጥ ክፉ መንገድ ቢኖር ተመልከት፤ በዘላለምም መንገድ ምራኝ።