Ti cih ji destê wî dûr nîne

Ji serokê sazbendan re. Zebûra Dawid.

Tu cih tune ye ku ji zanîna Bavê wî derveyî be — ezman, gor, aliyê dûr ê deryayê, an tariya ku derdikeve tarî nîne. Ev malzarok jî dihewîne, cihê ku nivîskar lê bi hev ve hat hûnandin. Ew bi vexwendina lêgerînê bi dawî dibe: dilê min nas bike.

Beş 139.

Te ez lêkolandim, ya Bavê min, û tu min nas dikî. Tu dizanî kengê ez rûdinim û kengê radibim; tu ji dûr ve ramanên min fêm dikî. Tu rêya min û rihetiya min lê dikolî, û tu bi hemû riyên min dizanî. Hê berî ku gotinek bikeve ser zimanê min, tu wê bi temamî dizanî, ya Bavê min. Tu min ji paş û pêş ve dorpêç dikî, û tu destê xwe datînî ser min. Zanîneke wiha ji bo min pir ecêb e; ew pir bilind e, ez nikarim bigihîjimê.

Ez dikarim ji Ruhê te herim kuderê? Ez dikarim ji ber hizûra te birevim kuderê? Heke ez hilkişim ezmanan, tu li wir î; heke ez nivînên xwe di gorê de raxim, tu li wir î. Heke ez li baskên berbangê siwar bibim û li aliyê dûr ê deryayê bi cih bibim, li wir jî destê te wê rêberiya min bike, û destê te yê rastê wê min hişk bigire. Heke ez bibêjim: “Bi rastî tarî wê min binixumîne, û ronahiya li dora min wê bibe şev,” tarî jî ji te re ne tarî ye; şev wek rojê dibiriqe, çimkî tarî ji te re wek ronahiyê ye.

Çimkî te hundirê min ê herî kûr çêkir; te ez di malzaroka diya min de bi hev ve hûnandim. ^a Ez pesnê te didim, çimkî ez bi awayekî bi heybet û ecêb hatime çêkirin; karên te ecêb in, û canê min vê yekê pir baş dizane. Laşê min ji te veşartî nebû gava ez bi dizî hatim çêkirin, bi hostayî di kûrahiyên erdê de hatim hûnandin. Çavên te laşê min ê hê neçêkirî dît; hemû rojên min di pirtûka te de hatin nivîsîn û ji min re hatin diyarkirin, berî ku yek ji wan hebe. Ramanên te ji min re çiqas bi qîmet in, ya Bavê min! Hejmara wan çiqas mezin e! Heke min karîbûya wan bijmêra, ewê ji libên qûmê pirtir bûna. Gava ez şiyar dibim, ez hê jî bi te re me.

Xwezî te yên xerab bikuştana, ya Bavê min! Ji min dûr kevin, ey yên ku tîyê xwînê ne! Ew bi niyeta xerab li ser te dipeyivin; dijminên te navê te bi pûçî tînin ser zimanê xwe. Ma ez ji yên ku ji te nefret dikin nefret nakim, ya Bavê min? Ma ez ji yên ku li dijî te radibin bêzar nabim? Ez bi nefreteke temam ji wan nefret dikim; ez wan dijminên xwe dihesibînim.

Min lêbikole, ya Bavê min, û dilê min nas bike; min biceribîne û ramanên min ên bi xem nas bike, û binêre ka riyeke xerab di min de heye, û di riya herheyî de rêberiya min bike.