சங்கீதம் 139

139 ¹ நீர் என்னை ஆராய்ந்தீர், என் பிதாவே, நீர் என்னை அறிந்திருக்கிறீர். ² நான் உட்காருகிறதையும் எழுந்திருக்கிறதையும் நீர் அறிவீர்; தூரத்திலிருந்தே என் நினைவுகளைப் புரிந்துகொள்கிறீர். ³ என் பாதையையும் என் இளைப்பாறுதலையும் நீர் ஆராய்கிறீர்; என் வழிகளெல்லாம் உமக்கு நன்கு தெரியும். ⁴ என் நாவில் ஒரு சொல் வருமுன்னே, என் பிதாவே, அதை நீர் முழுவதுமாய் அறிந்திருக்கிறீர். ⁵ பின்னும் முன்னும் நீர் என்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறீர், உம்முடைய கரத்தை என்மேல் வைக்கிறீர். ⁶ இப்படிப்பட்ட அறிவு மிகவும் ஆச்சரியமானது; எனக்கு அது மிக உயர்ந்தது, என்னால் எட்ட முடியாது.

⁷ உம்முடைய ஆவியை விட்டு நான் எங்கே போவேன்? உம்முடைய சமுகத்தை விட்டு நான் எங்கே ஓடுவேன்? ⁸ நான் வானங்களுக்கு ஏறினாலும், நீர் அங்கே இருக்கிறீர்; பாதாளத்தில் படுக்கை போட்டாலும், நீர் அங்கே இருக்கிறீர். ⁹ நான் விடியற்காலத்தின் செட்டைகளை ஏறிக்கொண்டு சமுத்திரத்தின் கடையெல்லைகளில் தங்கினாலும், ¹⁰ அங்கேயும் உம்முடைய கரம் என்னை நடத்தும், உம்முடைய வலதுகரம் என்னைப் பிடித்துக்கொள்ளும். ¹¹ “இருள் நிச்சயமாய் என்னை மூடிக்கொள்ளும், என்னைச் சுற்றியுள்ள வெளிச்சம் இரவாய் மாறும்” என்று நான் சொன்னாலும், ¹² இருளும் உமக்கு இருளாயிராது; உமக்கு இரவு பகலைப்போல் பிரகாசிக்கும், ஏனெனில் இருளும் உமக்கு வெளிச்சம்போல் இருக்கிறது.

¹³ நீரே என் உள்ளுறுப்புகளை உருவாக்கினீர்; என் தாயின் கர்ப்பத்தில் என்னைப் பின்னிணைத்தீர். ^a a v13 ஒவ்வொரு மனிதனும் கர்ப்பத்திலிருந்தே எங்கள் பிதாவால் தனிப்பட்ட விதமாய் உருவாக்கப்பட்டு அறியப்படுகிறான் — தற்செயலான வாழ்வுகள் இல்லை. ¹⁴ நான் உம்மைத் துதிக்கிறேன், ஏனெனில் நான் பிரமிக்கத்தக்க விதமாகவும் அதிசயமாகவும் உண்டாக்கப்பட்டேன்; உம்முடைய கிரியைகள் அதிசயமானவை, என் ஆத்துமா அதை நன்றாய் அறியும். ¹⁵ என் எலும்புக்கூடு உமக்கு மறைவாயிருக்கவில்லை, நான் அந்தரங்கத்தில் உண்டாக்கப்பட்டபோது, பூமியின் ஆழங்களில் நேர்த்தியாய்ப் பின்னப்பட்டேன். ¹⁶ உருவாகாத என் சரீரத்தை உம்முடைய கண்கள் கண்டன; என் நாட்களெல்லாம் உம்முடைய புத்தகத்தில் எழுதப்பட்டன மற்றும் நியமிக்கப்பட்டன, எனக்காக, அவைகளில் ஒன்றும் உண்டாகுமுன்னே. ¹⁷ உம்முடைய நினைவுகள் எனக்கு எத்தனை அருமையானவை, என் பிதாவே! அவைகளின் தொகை எத்தனை மிகுதி! ¹⁸ நான் அவைகளை எண்ணப்போனால், அவை மணல்துகள்களைவிட அதிகமாயிருக்கும். நான் விழிக்கும்போது, நான் இன்னும் உம்முடனேயே இருக்கிறேன்.

¹⁹ நீர் துன்மார்க்கரைச் சங்கரித்தால் நலமாயிருக்கும், என் பிதாவே! இரத்தவெறியர்களே, என்னைவிட்டு அகன்றுபோங்கள்! ²⁰ அவர்கள் தீய நோக்கத்தோடு உம்மைக்குறித்துப் பேசுகிறார்கள்; உம்முடைய சத்துருக்கள் உம்முடைய நாமத்தை வீணாய் வழங்குகிறார்கள். ²¹ உம்மைப் பகைக்கிறவர்களை நான் பகைக்கிறதில்லையா, என் பிதாவே? உமக்கு விரோதமாய் எழும்புகிறவர்களை நான் அருவருக்கிறதில்லையா? ²² பூரண பகையாய் நான் அவர்களைப் பகைக்கிறேன்; அவர்களை என் சத்துருக்களாய் எண்ணுகிறேன்.

²³ என் பிதாவே, என்னை ஆராய்ந்து என் இருதயத்தை அறிந்துகொள்ளும்; என்னைச் சோதித்து என் கவலை நிறைந்த நினைவுகளை அறிந்துகொள்ளும். ²⁴ என்னில் தீமையான வழி ஏதேனும் உண்டோ என்று பார்த்து, நித்திய வழியில் என்னை நடத்தும்.