Wala sing Duog nga Indi Niya Maabot

Sa direktor sang ambahanon. Isa ka salmo ni David.

Wala sing lugar sa guwa sang pagkilala sang iya Amay — langit, lulubngan, ang malayo nga bahin sang dagat, ukon kadulom nga indi gali madulom. Lakip diri ang tiyan sang iloy, diin ginlala ang manunulat. Ginatapos niya paagi sa pag-agda sa pagsusi: kilalaha ang akon tagipusuon.

Kapitulo 139.

Gin-usisa mo ako, akon Amay, kag nakilala mo ako. Nahibaluan mo kon san-o ako nagalingkod kag kon san-o ako nagatindog; natalupangdan mo ang akon mga panghunahuna gikan sa malayo. Gin-usisa mo ang akon dalanon kag ang akon pagpahuway, kag kilala mo ang tanan ko nga mga pagginawi. Bisan sa wala pa ang isa ka pulong sa akon dila, nahibaluan mo na ini sing bug-os, akon Amay. Ginalikupan mo ako, sa likod kag sa atubang, kag ginatungtong mo ang imo kamot sa akon. Ina nga ihibalo tama katingalahan para sa akon; tama ini kataas, indi ko maabot.

Diin bala ako makakadto palayo sa imo Espiritu? Diin bala ako makapalagyo palayo sa imo presensya? Kon magsaka ako sa mga langit, yara ka didto; kon maghimo ako sang akon hiligdaan sa lulubngan, yara ka didto. Kon magsakay ako sa mga pakpak sang kaagahon kag mag-estar sa pinakamalayo nga bahin sang dagat, bisan didto ang imo kamot magatuytoy sa akon, kag ang imo too nga kamot magauyat sing hugot sa akon. Kon magsiling ako, “Pat-od gid nga ang kadulom magatabon sa akon, kag ang kapawa sa akon palibot mangin gab-i,” bisan ang kadulom indi madulom sa imo; ang gab-i nagasilak subong sang adlaw, kay ang kadulom pareho sang kapawa sa imo.

Kay gintuga mo ang akon kinasuloran; ginhabol mo ako sing tingub sa tiyan sang akon iloy. ^a Ginadayaw ko ikaw, kay ginhimo ako sing makahaladlok kag makatilingala; makatilingala ang imo mga binuhatan, kag maayo gid ini nga nahibaluan sang akon kalag. Ang akon lawas wala matago sa imo sang ginhimo ako sa tago, nga ginhabol sing maayo sa kadadalman sang duta. Nakita sang imo mga mata ang akon lawas nga wala pa mahug-as; ang tanan ko nga mga adlaw nasulat sa imo tolon-an kag gintalana para sa akon, sa wala pa mag-abot ang isa man sa ila. Daw ano katahom sa akon ang imo mga panghunahuna, akon Amay! Daw ano kadamo sang ila kadamuon! Kon maisip ko sila, labaw pa sila kadamo sa mga balas. Kon magbugtaw ako, yara pa ako gihapon sa imo.

Kabay nga patyon mo ang mga malaut, akon Amay! Palayo kamo sa akon, kamo nga nagauhaw sa dugo! Nagahambal sila tuhoy sa imo nga may malaut nga tinutuyo; ang imo mga kaaway nagagamit sang imo ngalan sa wala sing pulos. Indi ko bala pagdumtan ang mga nagadumot sa imo, akon Amay? Indi ko bala pagkangil-aran ang mga nagabato sa imo? Ginadumtan ko sila sing bug-os nga kaakig; ginakabig ko sila nga akon mga kaaway.

Usisaa ako, akon Amay, kag kilalaha ang akon tagipusoon; tilawi ako kag kilalaha ang akon nagapalibog nga mga panghunahuna, kag tan-awa kon may yara sa akon nga dalanon nga malaut, kag tuytuyi ako sa dalanon nga walay katapusan.