Mga Awit 139

139 ¹Sinaliksik mo ako, Ama ko, at kilala mo ako. ²Alam mo kung kailan ako umuupo at kung kailan ako tumatayo; nababatid mo ang aking mga iniisip mula sa malayo. ³Sinusuri mo ang aking landas at ang aking pahinga, at pamilyar ka sa lahat ng aking mga lakad. ⁴Bago pa man mabuo ang isang salita sa aking dila, alam mo na ito nang ganap, Ama ko. ⁵Kinukubkob mo ako, sa likod at sa harap, at ipinapatong mo ang iyong kamay sa akin. ⁶Ang gayong kaalaman ay labis na kahanga-hanga para sa akin; napakataas nito, hindi ko maabot.

⁷Saan ako makakapunta mula sa iyong Espiritu? Saan ako makakatakas mula sa iyong harapan? ⁸Kung aakyat ako sa kalangitan, naroroon ka; kung gagawin kong higaan ang libingan, naroroon ka. ⁹Kung sasakyan ko ang mga pakpak ng bukang-liwayway at maninirahan sa kabilang dulo ng dagat, ¹⁰kahit doon ay aakayin ako ng iyong kamay, at hahawakan akong mahigpit ng iyong kanang kamay. ¹¹Kung sasabihin ko, “Tiyak na tatakpan ako ng kadiliman, at ang liwanag sa paligid ko ay magiging gabi,” ¹²kahit ang kadiliman ay hindi madilim para sa iyo; ang gabi ay nagniningning na parang araw, sapagkat ang kadiliman ay tulad ng liwanag para sa iyo.

¹³Sapagkat hinubog mo ang aking kaloob-looban; hinabi mo ako sa sinapupunan ng aking ina. ^a a v13 Ang bawat tao ay personal na hinubog at kilala ng ating Ama mula pa sa sinapupunan — walang buhay na naganap nang aksidente. ¹⁴Pinupuri kita, sapagkat ako ay ginawa nang kahanga-hanga at kagila-gilalas; kamangha-mangha ang iyong mga gawa, at lubos itong nalalaman ng aking kaluluwa. ¹⁵Hindi nakubli sa iyo ang aking katawan nang ako ay ginawa nang lihim, mahusay na hinabi sa kalaliman ng lupa. ¹⁶Nakita ng iyong mga mata ang aking katawang hindi pa nabubuo; ang lahat ng aking mga araw ay nakasulat sa iyong aklat at itinakda para sa akin, bago pa man dumating ang alinman sa mga ito. ¹⁷Kay halaga sa akin ng iyong mga iniisip, Ama ko! Kay dami ng mga ito! ¹⁸Kung mabibilang ko ang mga ito, hihigit pa ang mga ito sa mga butil ng buhangin. Pagkagising ko, kasama pa rin kita.

¹⁹Sana ay lipulin mo ang mga masasama, Ama ko! Lumayo kayo sa akin, kayong mga uhaw sa dugo! ²⁰Sila ay nagsasalita tungkol sa iyo nang may masamang hangarin; ginagamit ng iyong mga kaaway ang iyong pangalan nang walang kabuluhan. ²¹Hindi ba't kinapopootan ko ang mga napopoot sa iyo, Ama ko? Hindi ba't kinasusuklaman ko ang mga naghihimagsik laban sa iyo? ²²Kinapopootan ko sila nang lubusan; itinuturing ko silang aking mga kaaway.

²³Saliksikin mo ako, Ama ko, at kilalanin ang aking puso; subukin mo ako at kilalanin ang aking mga balisang iniisip, ²⁴at tingnan kung may anumang masamang landas sa akin, at akayin mo ako sa landas na walang hanggan.