زبور 139 FHB Father's Heart Bible™

139 ¹اي بابا، تو مون کي پرکيو آهي ۽ تون مون کي سڃاڻين ٿو. ²تون ڄاڻين ٿو تہ آءٌ ڪڏهن ويهان ٿو ۽ ڪڏهن اُٿان ٿو؛ تون پري کان ئي منهنجا خيال سمجهين ٿو. ³تون منهنجي واٽ ۽ منهنجي آرام کي پرکين ٿو، ۽ منهنجين سڀني واٽن کان واقف آهين. ⁴منهنجي زبان تي لفظ اچڻ کان اڳ ئي، اي بابا، تون اهو پوريءَ طرح ڄاڻين ٿو. ⁵تون مون کي پٺيان ۽ اڳيان گهيري ٿو، ۽ پنهنجو هٿ مون تي رکين ٿو. ⁶اهو علم مون لاءِ ڏاڍو عجيب آهي؛ اهو ايترو مٿاهون آهي جو آءٌ ان تائين پهچي نہ ٿو سگهان.

⁷تنهنجي روح کان ڪيڏانهن وڃان؟ تنهنجي حضور کان ڪيڏانهن ڀڄان؟ ⁸جيڪڏهن آءٌ آسمان ۾ چڙهي وڃان، تہ تون اتي آهين؛ جيڪڏهن قبر ۾ پنهنجو بسترو وڇايان، تہ تون اتي بہ آهين. ⁹جيڪڏهن آءٌ صبح جي پرن تي سوار ٿيان ۽ سمنڊ جي پري واري ڪناري تي وڃي رهان، ¹⁰تہ اتي بہ تنهنجو هٿ مون کي هلائيندو، ۽ تنهنجو ساڄو هٿ مون کي مضبوطيءَ سان جهليندو. ¹¹جيڪڏهن آءٌ چوان تہ ”ضرور اونداهي مون کي ڍڪي ڇڏيندي، ۽ منهنجي چوڌاري واري روشني رات ٿي پوندي،“ ¹²تڏهن بہ اونداهي تو لاءِ اونداهي ناهي؛ رات ڏينهن وانگر چمڪي ٿي، ڇاڪاڻ تہ اونداهي تو لاءِ روشنيءَ جهڙي آهي.

¹³ڇالاءِ جو تو منهنجو اندروني وجود جوڙيو؛ تو مون کي ماءُ جي پيٽ ۾ ٺاهيو. ^a a v13 هر ماڻهوءَ کي اسان جو پيءُ ماءُ جي پيٽ کان ئي پاڻ ٺاهي ٿو ۽ سڃاڻي ٿو — ڪا بہ زندگي اتفاقي ناهي. ¹⁴آءٌ تنهنجي ساراهه ڪريان ٿو، ڇاڪاڻ تہ آءٌ عجيب ۽ حيرت انگيز نموني ٺهيل آهيان؛ تنهنجا ڪم عجيب آهن، ۽ منهنجو جيءُ اها ڳالهه چڱيءَ طرح ڄاڻي ٿو. ¹⁵جڏهن مون کي ڳجهه ۾ ٺاهيو پئي ويو ۽ زمين جي اونهائيءَ ۾ ڪاريگريءَ سان اڻيو پئي ويو، تڏهن منهنجو ڍانچو تو کان لڪل نہ هو. ¹⁶تنهنجين اکين منهنجو اڻ ٺهيل جسم ڏٺو؛ منهنجا سڀ ڏينهن تنهنجي ڪتاب ۾ لکيل ۽ مون لاءِ مقرر ٿيل هئا، ان کان اڳ جو انهن مان ڪو هڪ بہ وجود ۾ اچي. ¹⁷اي بابا، تنهنجا خيال مون لاءِ ڪيڏا بيش قيمت آهن! انهن جو تعداد ڪيڏو وڏو آهي! ¹⁸جيڪڏهن آءٌ انهن کي ڳڻي سگهان، تہ اهي واريءَ جي ذرڙن کان وڌيڪ هوندا. جڏهن آءٌ جاڳان ٿو، تڏهن بہ تو سان گڏ آهيان.

¹⁹اي بابا، ڪاش تون بدڪارن کي ماري ڇڏين! اي رت جا اڃايل، مون کان پري ٿيو! ²⁰اهي بڇڙي نيت سان تنهنجي ڳالهه ڪن ٿا؛ تنهنجا دشمن تنهنجو نالو ڪوڙي طرح کڻن ٿا. ²¹جيڪي تو کان نفرت ڪن ٿا، تن کان ڇا آءٌ نفرت نہ ٿو ڪريان، اي بابا؟ جيڪي تو جي خلاف اُٿن ٿا، تن کان ڇا آءٌ بيزار نہ ٿو ٿيان؟ ²²آءٌ انهن کان پوريءَ نفرت ڪريان ٿو؛ آءٌ انهن کي پنهنجا دشمن ڳڻيان ٿو.

²³اي بابا، مون کي پرک ۽ منهنجي دل کي ڄاڻ؛ مون کي آزماءِ ۽ منهنجا پريشان خيال ڄاڻ، ²⁴ڏس تہ مون ۾ ڪا ناپسنديده واٽ آهي ڇا، ۽ مون کي دائمي واٽ تي هلاءِ.