Mripat Tumuju marang Paduka

Masmur anggitane Prabu Dawud.

Pandonga ing wayah sore kang kaunjukake kaya dupa. Kang disuwun supaya dijaga dening Ramane yaiku cangkeme lan kekarepane dhewe — aja nganti melu wong kang tumindak ala utawa ngrasakake panganan enak-enake — lan piwulang saka wong mursid ditampa kaya lenga ing sirahe.

Pasal 141.

Dhuh Rama kawula, kawula nyuwun dhateng Paduka; mugi enggal rawuh dhateng kawula. Mugi karsaa miyarsakaken swanten kawula nalika kawula sesambat dhateng Paduka.

Pandonga kawula mugi sumundhula ing ngarsa Paduka kados dupa, panadhahing tangan kawula kados kurban ing wanci sonten.

Dhuh Rama kawula, mugi masang pajagan ing cangkem kawula; mugi reksaa lawanging lambe kawula. Manah kawula mugi sampun ngantos nylimur dhateng piawon, ndherek tumindak duraka sesarengan kaliyan tiyang ingkang nglampahi piawon; saha kawula mugi sampun ngantos ndhahar dhedhaharanipun ingkang eca.

Tiyang bener mugi kersaa napuk kawula—punika kasaenan; mugi kersaa nggelahaken kawula—punika lisah kangge sirah kawula; sirah kawula boten badhe nampik. Nanging pandonga kawula tansah nglawan tumindaking tiyang duraka.

Nalika para panggedhenipun kabucal saking parang-parang kang curam, tiyang-tiyang badhe mireng tembung kawula, awit punika nyenengaken. Kadosdene tiyang mluku saha mbedhah bumi, makaten ugi balung kawula sami sumebar ing cangkeming kubur.

Nanging mripat kawula tumuju dhateng Paduka, dhuh Rama kawula ingkang mardika; wonten ing Paduka kawula ngungsi—mugi sampun nilar kawula tanpa pangayoman. Mugi ngreksaa kawula saking kala ingkang dipunpasang kangge kawula, saking jiret-jiretipun tiyang ingkang nglampahi piawon. Tiyang duraka mugi sami kejlungupa ing jaringipun piyambak, nanging kawula piyambak mlampah langkung kanthi wilujeng.