ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਅੱਖਾਂ
ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਭਜਨ।
141 1 ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਛੇਤੀ ਆ ਮੇਰੇ ਕੋਲ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਦੁਹਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣ।
2 ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧੂਪ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹੇ, ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦਾ ਉਠਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ।
3 ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰਾ ਬਿਠਾ; ਮੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। 4 ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਬੁਰਾਈ ਵੱਲ ਨਾ ਮੁੜਨ ਦੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਦੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵਾਂ; ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥ ਨਾ ਖਾਣ ਦੇ।
5 ਧਰਮੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰੇ— ਇਹ ਦਯਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਤਾੜੇ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਲਈ ਤੇਲ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ ਇਸ ਤੋਂ। ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਦਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।
6 ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਕਮ ਪੱਥਰੀਲੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਲੋਕ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹਨ। 7 ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਲ ਵਾਹ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਕਬਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਖਿੰਡਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
8 ਪਰ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਿਤਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਨਾ ਛੱਡ। 9 ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਜਿਹੜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਛਾਇਆ ਹੈ, ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫਾਹੀਆਂ ਤੋਂ। 10 ਦੁਸ਼ਟ ਆਪਣੇ ਹੀ ਜਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂ।
