ਜ਼ਬੂਰ 142

142 ¹ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਅੱਗੇ ਦਯਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ^a a v1 ਇੱਕ ਮਸਕੀਲ ਇੱਕ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਗੀਤ ਹੈ—ਇੱਕ ਭਜਨ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਗਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ। ² ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਫ਼ਰਿਆਦ ਡੋਲ੍ਹਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ³ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੰਧਾ ਲੁਕਾਇਆ ਹੈ। ⁴ ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰ — ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੋਵੇ; ਕੋਈ ਪਨਾਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ⁵ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ; ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਨਾਹ ਹੈਂ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ।” ⁶ ਮੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੀਵਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਤਕੜੇ ਹਨ। ⁷ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਲਾ ਕਰੇਂਗਾ।