ਜ਼ਬੂਰ 142

142 ¹ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਤੋਂ ਦਯਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ^a a v1 ਮਸਕੀਲ ਇੱਕ ਧਿਆਨ-ਮਗਨ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਗੀਤ ਹੈ—ਇੱਕ ਜ਼ਬੂਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਗਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ²ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ³ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮੇਰਾ ਆਤਮਾ ਨਿਢਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਤੁਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਫੰਦਾ ਲੁਕਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ⁴ਮੇਰੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖ— ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਪਨਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ⁵ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪਨਾਹ ਹੈਂ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈਂ।” ⁶ਮੇਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨੀਵਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਤਕੜੇ ਹਨ। ⁷ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਾਂ। ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣਗੇ, ਕਿਉਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੜੀ ਭਲਾਈ ਕਰੇਂਗਾ।