Mga Awit 141

141 ¹ Aking Ama, tumatawag ako sa iyo; magmadali ka sa akin. Pakinggan mo ang aking tinig kapag ako'y dumaraing sa iyo.

² Umilanlang nawa ang aking panalangin sa harap mo tulad ng insenso, ang pagtataas ng aking mga kamay tulad ng handog sa gabi.

³ Maglagay ka ng bantay, aking Ama, sa aking bibig; bantayan mo ang pinto ng aking mga labi. ⁴ Huwag mong hayaang bumaling ang aking puso sa anumang kasamaan, na makibahagi sa masasamang gawa kasama ng mga gumagawa ng kalikuan; at huwag mo akong hayaang magpakabusog sa kanilang masasarap na pagkain.

⁵ Bayaan mong sampalin ako ng matuwid—kabaitan iyon; bayaan mo siyang sumaway sa akin—langis iyon sa aking ulo; hindi tatanggihan ng aking ulo iyon. Gayunman ang aking panalangin ay laging laban sa mga gawa ng masasama.

⁶ Kapag ibinagsak na ang kanilang mga pinuno mula sa mabatong mga bangin, saka maririnig ng mga tao ang aking mga salita, sapagkat kaaya-aya ang mga ito. ⁷ Kung paanong ang isa'y nag-aararo at binubungkal ang lupa, gayon nakakalat ang aming mga buto sa bibig ng libingan.

⁸ Ngunit nakatuon ang aking mga mata sa iyo, aking Panginoong Ama; sa iyo ako nanganganlong—huwag mo akong iwang walang tanggulan. ⁹ Ilayo mo ako sa bitag na inilagay nila para sa akin, sa mga silo ng mga gumagawa ng kalikuan. ¹⁰ Bayaang mahulog ang masasama sa kanilang sariling mga lambat, samantalang ako lamang ay ligtas na makakaraan.