Τα μάτια στραμμένα σ’ εσένα

Ψαλμός του Δαβίδ.

Μια εσπερινή προσευχή που προσφέρεται σαν θυμίαμα. Αυτό που ζητά από τον Πατέρα του να φυλάξει είναι το δικό του στόμα και η όρεξή του — να μη σμίξει με όσους πράττουν το κακό ούτε να απολαύσει τα εκλεκτά τους εδέσματα — και δέχεται με χαρά τον έλεγχο ενός δικαίου σαν λάδι στο κεφάλι του.

Κεφάλαιο 141.

Πατέρα μου, σ’ εσένα φωνάζω· έλα γρήγορα σ’ εμένα. Άκουσε τη φωνή μου όταν κραυγάζω σ’ εσένα.

Ας ανεβαίνει η προσευχή μου μπροστά σου σαν θυμίαμα, το ύψωμα των χεριών μου σαν τη βραδινή προσφορά.

Βάλε φρουρό, Πατέρα μου, στο στόμα μου· φύλαγε την πόρτα των χειλιών μου. Μην αφήσεις την καρδιά μου να στραφεί σε κανένα κακό, να πάρει μέρος σε πονηρές πράξεις μαζί μ’ αυτούς που κάνουν το κακό· και μη με αφήσεις να γευτώ τις λιχουδιές τους.

Ας με χτυπήσει ο δίκαιος— είναι καλοσύνη· ας με διορθώσει—είναι λάδι για το κεφάλι μου· το κεφάλι μου δεν θα το αρνηθεί. Όμως η προσευχή μου είναι πάντα ενάντια στις πράξεις των πονηρών.

Όταν οι άρχοντές τους γκρεμιστούν από τους βράχους, τότε ο λαός θα ακούσει τα λόγια μου, γιατί είναι ευχάριστα. Όπως οργώνει κανείς και σκίζει τη γη, έτσι τα κόκαλά μας είναι σκορπισμένα στο στόμα του τάφου.

Όμως τα μάτια μου είναι στραμμένα σ’ εσένα, Κυρίαρχε Πατέρα μου· σ’ εσένα καταφεύγω— μη με αφήσεις ανυπεράσπιστο. Φύλαξέ με από την παγίδα που μου έστησαν, από τα βρόχια αυτών που κάνουν το κακό. Ας πέσουν οι πονηροί στα ίδια τους τα δίχτυα, ενώ εγώ μόνος περνώ με ασφάλεια.