Ο Δαβίδ κραυγάζει μέσα από τη σπηλιά
Ψαλμός σοφίας του Δαβίδ, όταν ήταν στη σπηλιά. Προσευχή.
Ο Δαβίδ προσεύχεται μέσα σε σπηλιά και περιγράφει απόλυτη απομόνωση: κοίταξε στα δεξιά μου, και κανείς δεν με αναγνωρίζει, κανένα καταφύγιο δεν έχει μείνει, κανείς δεν νοιάζεται αν ζω. Ονομάζει τον Πατέρα του μερίδα του στη γη των ζωντανών και ζητά να βγει από τη φυλακή.
142 1Με τη φωνή μου κραυγάζω στον Πατέρα μου· με τη φωνή μου τον ικετεύω για έλεος. a a v1 Το μασκίλ είναι ένα στοχαστικό διδακτικό τραγούδι — ένας ψαλμός που προορίζεται για συλλογισμό, όχι μόνο για ψαλμωδία. 2Ξεχύνω μπροστά του το παράπονό μου· μπροστά του λέω τη θλίψη μου. 3Όταν το πνεύμα μου λιγοθυμά μέσα μου, εσύ είσαι που γνωρίζεις τον δρόμο μου. Στο μονοπάτι όπου περπατώ μού έχουν κρύψει παγίδα. 4Κοίτα στα δεξιά μου και δες — δεν υπάρχει κανείς που να με αναγνωρίζει· δεν μου απομένει κανένα καταφύγιο· κανείς δεν νοιάζεται για τη ζωή μου. 5Κραυγάζω σ’ εσένα, Πατέρα μου· λέω: «Εσύ είσαι το καταφύγιό μου, το μερίδιό μου στη γη των ζωντανών». 6Άκουσε την κραυγή μου, γιατί έχω ταπεινωθεί πολύ. Γλίτωσέ με απ’ αυτούς που με καταδιώκουν, γιατί είναι πιο δυνατοί από μένα. 7Βγάλε την ψυχή μου από τη φυλακή, για να ευχαριστήσω το όνομά σου. Οι δίκαιοι θα μαζευτούν γύρω μου, γιατί εσύ θα είσαι τόσο καλός μαζί μου.
