Mitaraina avy ao amin’ny lava-bato i Davida
Salamo fahendrena nataon’i Davida, fony izy tao amin’ny lava-bato. Vavaka.
Mivavaka ao anaty zohy i Davida ary milaza ny fitokanany tanteraka: jereo ny ankavanako, fa tsy misy mahalala ahy, tsy misy fandosirana sisa, tsy misy miraharaha raha velona aho. Ny Rainy no antsoiny ho anjarany ao amin'ny tanin'ny velona, ary angatahiny ny hamoahana azy amin'ny fonja.
142 1Amin’ny feoko no mitaraina amin’ny Raiko aho; amin’ny feoko no mitalaho Aminy mba hiantra ahy. a a v1 Ny maskila dia hira fampianarana hevitra lalina—salamo natao hodinihina sy hasaintsainina, fa tsy hohiraina fotsiny. 2Aidiko eo anatrehany ny fitarainako; eo anatrehany no lazaiko ny fahoriako. 3Rehefa reraka ao anatiko ny fanahiko, dia Ianao no mahalala ny lalako. Eo amin’ny lalana alehako no nanafenan’izy ireo fandrika ho ahy. 4Jereo ny ankavanako ka mijere— tsy misy olona mahalala ahy; tsy misy fialofana intsony ho ahy; tsy misy olona miahy ny aiko. 5Mitaraina aminao aho, Raiko; hoy aho: «Ianao no fialofako, ny anjarako ao amin’ny tanin’ny velona.» 6Henoy ny fitarainako, fa ketraka indrindra aho. Vonjeo aho amin’ireo manenjika ahy, fa mahery noho izaho izy ireo. 7Ento hivoaka amin’ny fonja ny fanahiko, mba hisaotra ny anaranao aho. Hanodidina ahy ny marina, fa hamindra fo tokoa amiko Ianao.
