زبور 142 FHB Father's Heart Bible™

142 ¹آءٌ پنهنجي آواز سان پنهنجي پيءُ ڏانهن فرياد ڪريان ٿو؛ پنهنجي آواز سان هن کان رحم جي منٿ ڪريان ٿو. ^a a v1 مسڪيل هڪ غور وارو تعليمي گيت آهي—هڪ اهڙو زبور جنهن تي سوچڻو هجي، رڳو ڳائڻو نہ هجي. ²آءٌ پنهنجي شڪايت هن جي اڳيان ڍاريان ٿو؛ هن جي اڳيان پنهنجي ڏکن جو ذڪر ڪريان ٿو. ³جڏهن منهنجو روح مون ۾ ڪمزور ٿي ٿو وڃي، تڏهن تون ئي منهنجو رستو ٿو ڄاڻين. جنهن واٽ تي آءٌ هلان ٿو، تنهن ۾ هنن مون لاءِ ڦندو لڪايو آهي. ⁴منهنجي ساڄي پاسي ڏس ۽ نهار—ڪوبہ ناهي جيڪو مون کي سڃاڻي؛ ڪا پناهه نہ رهي آهي مون لاءِ؛ ڪوبہ منهنجي جان جي پرواهه نہ ٿو ڪري. ⁵آءٌ تو وٽ فرياد ڪريان ٿو، اي بابا؛ آءٌ چوان ٿو تہ ”تون منهنجي پناهه آهين، جيئرن جي ملڪ ۾ منهنجو حصو آهين.“ ⁶منهنجي فرياد ٻڌ، ڇاڪاڻ تہ آءٌ ڏاڍو نماڻو ٿي ويو آهيان. مون کي انهن کان ڇڏاءِ جيڪي منهنجي پٺيان لڳن ٿا، ڇاڪاڻ تہ اهي مون کان وڌيڪ زورآور آهن. ⁷منهنجي جان کي قيد مان ڪڍ، تہ جيئن آءٌ تنهنجي نالي جو شڪر ڪريان. سچار منهنجي چوڌاري گڏ ٿيندا، ڇاڪاڻ تہ تون مون تي ڏاڍو مهربان ٿيندين.