داؤد د غار نه چغې وهى
د داؤد د حکمت زبور، کله چې هغه په غار کښې وو. يوه دُعا.
داؤد په یوه سمڅ کې دعا کوي او خپل بشپړ یوازیتوب بیانوي: ښي لاس ته وګوره، هېڅوک مې نه پېژني، هېڅ پناه نه ده پاتې، او هېڅوک پروا نه لري چې زه ژوندی یم که نه. هغه خپل پلار د ژوندیو په ځمکه کې خپله برخه بولي او غواړي چې له زندان څخه راوویستل شي.
142 1زۀ په خپل آواز خپل پلار ته چغې وهم؛ زۀ په خپل آواز هغۀ نه د رحم دپاره زارى کوم. a a v1 مسکيل يو غور کوونکے تعليمى سندره ده — داسې زبور چې يوازې د وئيلو دپاره نۀ، بلکې د سوچ کولو دپاره دے. 2زۀ د هغۀ په مخکښې خپل شکايت تويوم؛ د هغۀ په مخکښې خپل تکليف بيانوم. 3کله چې زما روح په ما کښې کمزورے شى، نو تۀ يې چې زما لاره پېژنې. په هغه لاره کښې چې زۀ پرې ځم، هغوئ ما دپاره جال پټ کړے دے. 4زما ښى طرف ته وګوره او وينه — هيڅوک نشته چې ما وپېژنى؛ زما دپاره هيڅ پناه ځائ پاتې نۀ شو؛ زما د ژوند پرواه هيڅوک نۀ کوى. 5زۀ تا ته چغې وهم، اے زما پلاره؛ زۀ وايم چې، ”تۀ زما پناه ځائ يې، د ژوندو په مُلک کښې زما برخه يې.“ 6زما چغې واوره، ځکه چې زۀ ډېر ذليل شوے يم. د هغو نه مې خلاص کړه چې زما پسې ګرځى، ځکه چې هغوئ راته ډېر زورور دى. 7زما روح د قيد نه راوباسه، دې دپاره چې زۀ ستا د نوم شُکر ادا کړم. صادقان به زما چاپېره راغونډ شى، ځکه چې تۀ به ما سره دومره ښۀ کوې.
