Dovud gʻordan nido qiladi
Dovudning hikmat zaburi, u gʻorda boʻlgan vaqtida. Duo.
Dovud gʻorda ibodat qilib, butunlay yolgʻiz qolganini taʼriflaydi: oʻng tomonimga qarang — meni hech kim tanimaydi, panoh qolmadi, tirikmanmi-yoʻqmi, hech kimning ishi yoʻq. U Otasini tiriklar yurtidagi ulushim deb ataydi va zindondan chiqarilishini soʻraydi.
142 1Ovozim bilan Otamga nido qilaman; ovozim bilan Undan rahm soʻrab yolboraman. a a v1 Maskil — tafakkurga chorlovchi taʼlimot qoʻshigʻi; faqat kuylash uchun emas, balki mushohada qilish uchun moʻljallangan zabur. 2Uning huzurida nolamni toʻkib solaman; Uning oldida dardimni aytaman. 3Ichimda ruhim toliqqanda, yoʻlimni biladigan Sensan. Men yuradigan soʻqmoqqa ular men uchun tuzoq yashirib qoʻyishgan. 4Oʻng tomonimga qarab koʻr — meni taniydigan hech kim yoʻq; menga panoh qolmadi; jonimning gʻamini yeydigan hech kim yoʻq. 5Senga nido qilaman, Otam; aytaman: “Sen mening panohimsan, tiriklar yurtida mening nasibamsan.” 6Nolamga quloq solgin, chunki men juda ezildim. Meni taʼqib qilayotganlardan qutqargin, chunki ular men uchun oʻta kuchlidir. 7Jonimni zindondan chiqargin, toki Sening nomingga shukr aytay. Solihlar atrofimga toʻplanishadi, chunki Sen menga shunchalik yaxshilik qilasan.