Mezmurlar 142

142 ¹ Yüksek sesle Babam'a feryat ediyorum; yüksek sesle O'na yalvarıp merhamet diliyorum. ^a a v1 Maskil, düşünmeye yönelten bir öğreti ilahisidir—yalnızca söylenmek için değil, üzerinde derin derin düşünülmek için yazılmış bir mezmurdur. ² Yakınmamı O'nun önüne döküyorum; sıkıntımı O'nun önünde anlatıyorum. ³ İçimde ruhum bitkin düştüğünde, yolumu bilen sensin. Yürüdüğüm patikada bana tuzak gizlediler. ⁴ Sağıma bak ve gör — beni tanıyan kimse yok; bana sığınak kalmadı; canımı kayıran kimse yok. ⁵ Sana feryat ediyorum, Babam; diyorum ki: «Sen benim sığınağımsın, yaşayanlar diyarında payımsın.» ⁶ Feryadıma kulak ver, çünkü çok düşkün duruma düştüm. Beni kovalayanlardan kurtar, çünkü onlar benden güçlüdür. ⁷ Canımı zindandan çıkar, ki adına şükredeyim. Doğrular çevremde toplanacak, çünkü bana çok iyi davranacaksın.