Davut Mağaradan Feryat Ediyor
Davut'un bir bilgelik mezmuru; mağaradayken. Bir dua.
Davut bir mağarada dua eder ve tam bir yalnızlığı anlatır: sağıma bak, kimse beni tanımıyor, sığınacak yer kalmadı, yaşayıp yaşamadığım kimsenin umurunda değil. Babası'nı yaşayanlar diyarındaki payı olarak adlandırır ve zindandan çıkarılmayı ister.
142 1Sesimle Babam'a feryat ediyorum; sesimle O'na merhamet için yalvarıyorum. a a v1 Maskil, derin düşünceye yönelten öğretici bir ilahidir—yalnızca söylenmek için değil, üzerinde düşünülmek için yazılmış bir mezmurdur. 2Yakınmamı O'nun önünde döküyorum; sıkıntımı O'nun önünde anlatıyorum. 3Ruhum içimde bunaldığında, yolumu bilen sensin. Yürüdüğüm yolda benim için bir tuzak gizlediler. 4Sağıma bak ve gör— beni tanıyan kimse yok; bana sığınak kalmadı; kimse canımı düşünmüyor. 5Sana feryat ediyorum, Babam; «Sen benim sığınağımsın, yaşayanlar diyarında payımsın» diyorum. 6Feryadıma kulak ver, çünkü çok alçaldım. Beni kovalayanlardan kurtar, çünkü onlar benden güçlü. 7Canımı zindandan çıkar, ki adına şükredebileyim. Doğrular çevremde toplanacak, çünkü bana çok iyi davranacaksın.
