गुफाबाट दाऊदको पुकार
दाऊदको बुद्धिको भजन, जब तिनी गुफामा थिए। एउटा प्रार्थना।
दाऊद एउटा गुफाभित्र प्रार्थना गर्छन् र पूरै एक्लोपनको वर्णन गर्छन्: दाहिनेतिर हेर्दा कसैले मलाई चिन्दैन, कुनै शरणस्थान बाँकी छैन, म बाँचूँ कि मरूँ कसैलाई वास्ता छैन। उनी आफ्ना पितालाई जीवितहरूको देशमा आफ्नो भाग भन्छन् र झ्यालखानाबाट निकालिदिन बिन्ती गर्छन्।
142 1मेरो सोरले म मेरा पितालाई पुकार्छु; मेरो सोरले म उहाँसँग दयाको निम्ति बिन्ती गर्छु। a a v1 मस्कील एउटा चिन्तनशील शिक्षा-गीत हो—गाउनका निम्ति मात्र होइन, मनन गर्नका निम्ति बनाइएको भजन। 2म उहाँको सामु मेरो गुनासो खन्याउँछु; उहाँको सामु म मेरो कष्ट बताउँछु। 3जब मभित्र मेरो आत्मा निर्बल हुन्छ, तब मेरो मार्ग तपाईंले नै जान्नुहुन्छ। म हिँड्ने बाटोमा तिनीहरूले मेरो निम्ति पासो लुकाएका छन्। 4मेरो दाहिनेतिर हेर्नुहोस् र देख्नुहोस्— मलाई चिन्ने कोही छैन; मेरो निम्ति कुनै शरणस्थान बाँकी छैन; मेरो प्राणको वास्ता गर्ने कोही छैन। 5हे मेरा पिता, म तपाईंसँग पुकार्छु; म भन्छु, “तपाईं नै मेरो शरणस्थान हुनुहुन्छ, जीवितहरूको देशमा मेरो भाग हुनुहुन्छ।” 6मेरो पुकार सुन्नुहोस्, किनकि म साह्रै दीन भएको छु। मलाई खेद्नेहरूबाट छुटाउनुहोस्, किनकि तिनीहरू मेरो निम्ति ज्यादै बलिया छन्। 7मेरो प्राणलाई कैदबाट निकाल्नुहोस्, ताकि म तपाईंको नाउँको धन्यवाद दिन सकूँ। धर्मीहरू मेरो वरिपरि भेला हुनेछन्, किनकि तपाईं मप्रति यति भलो हुनुहुनेछ।