சங்கீதம் 142

142 ¹ என் சத்தத்தால் நான் என் பிதாவை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன்; என் சத்தத்தால் இரக்கத்திற்காக அவரை நோக்கி விண்ணப்பம் செய்கிறேன். ^a a v1 மஸ்கீல் என்பது தியானத்திற்குரிய ஒரு போதனைப் பாடல்—வெறுமனே பாடப்படுவதற்கல்ல, சிந்தித்துத் தியானிப்பதற்கான ஒரு சங்கீதம். ² என் முறையீட்டை அவர் முன்பாக ஊற்றுகிறேன்; என் துன்பத்தை அவர் முன்பாக அறிவிக்கிறேன். ³ என் ஆவி எனக்குள் தளர்ந்துபோகும்போது, என் பாதையை அறிந்திருக்கிறவர் நீரே. நான் நடக்கிற பாதையில் அவர்கள் எனக்கு ஒரு கண்ணியை மறைத்து வைத்திருக்கிறார்கள். ⁴ என் வலதுபுறமாய்ப் பார்த்துப் பாரும் — என்னை அறிந்துகொள்கிறவன் ஒருவனுமில்லை; அடைக்கலம் எனக்கு இல்லாமல் போயிற்று; என் ஜீவனைக் குறித்துக் கவலைப்படுகிறவன் ஒருவனுமில்லை. ⁵ என் பிதாவே, உம்மை நோக்கிக் கூப்பிடுகிறேன்; “நீரே என் அடைக்கலம், ஜீவனுள்ளோரின் தேசத்தில் என் பங்கு” என்று சொல்லுகிறேன். ⁶ என் கூப்பிடுதலைக் கேளும், ஏனெனில் நான் மிகவும் தாழ்த்தப்பட்டிருக்கிறேன். என்னைப் பின்தொடருகிறவர்களிடத்திலிருந்து என்னை விடுவியும், ஏனெனில் அவர்கள் என்னிலும் பலசாலிகள். ⁷ என் ஆத்துமாவைச் சிறையிலிருந்து வெளியே கொண்டுவாரும், அப்பொழுது நான் உமது நாமத்தைத் துதிப்பேன். நீதிமான்கள் என்னைச் சூழ்ந்துகொள்வார்கள், ஏனெனில் நீர் எனக்கு மிகவும் நன்மை செய்வீர்.