Dawid roep uit die grot
’n Wysheidspsalm van Dawid, toe hy in die grot was. ’n Gebed.
Dawid bid in 'n grot en beskryf algehele eensaamheid: kyk na my regterkant, en niemand ken my nie, geen toevlug is oor nie, niemand gee om of ek lewe nie. Hy noem sy Vader sy deel in die land van die lewendes en vra om uit die gevangenis gehaal te word.
142 1Met my stem roep ek uit na my Vader; met my stem smeek ek hom om barmhartigheid. a a v1 ’n Maskil is ’n nadenkende leerlied—’n psalm wat oordink moet word, nie net gesing nie. 2Ek stort my klag voor hom uit; voor hom vertel ek my nood. 3Wanneer my gees in my binneste swak word, is dit u wat my pad ken. Op die pad waar ek loop, het hulle vir my ’n strik weggesteek. 4Kyk na my regterkant en sien— daar is niemand wat my herken nie; daar bly geen toevlug vir my oor nie; niemand gee om vir my lewe nie. 5Ek roep na u, my Vader; ek sê: “U is my toevlug, my deel in die land van die lewendes.” 6Luister na my hulpgeroep, want ek is baie laag gebring. Red my van dié wat my agtervolg, want hulle is te sterk vir my. 7Bring my siel uit die gevangenis uit, sodat ek u naam kan loof. Die regverdiges sal om my vergader, want u sal so goed wees vir my.
