Ek strek my hande na u uit
’n Psalm van Dawid.
Gejag en in die grond vasgedruk, vra hy om nie geoordeel te word nie, want niemand wat lewe, is regverdig voor sy Vader nie. Hy herhaal die dade van ouds om die hede te oorleef en vra twee dinge: 'n woord in die môre, en gelyk grond.
143 1My Vader, hoor my gebed; luister na my smeekbedes om ontferming; antwoord my in u trou, in u geregtigheid. 2Moenie u dienskneg voor die gereg bring nie, want niemand wat leef, is regverdig voor u nie. a a v2 Paulus het op hierdie reël gesteun om te leer dat niemand op grond van hulle eie rekord met ons Vader reggemaak word nie — net deur op Jesus te vertrou. 3Want die vyand het my siel agtervolg; hy het my lewe teen die grond vermorsel; hy het my in die duisternis laat woon soos dié wat lankal dood is. 4My gees versmag in my; my hart in my is verslae. 5Ek dink aan die dae van ouds; ek peins oor alles wat u gedoen het; ek oordink die werk van u hande. 6Ek strek my hande na u uit; my siel dors na u soos ’n dor land.
7Antwoord my gou, my Vader; my gees beswyk. Moenie u aangesig vir my verberg nie, anders sal ek wees soos dié wat in die kuil afdaal. 8Laat my in die môre van u troue liefde hoor, want op u vertrou ek. Wys my die pad wat ek moet gaan, want ek verhef my siel na u toe. 9Red my van my vyande, my Vader; ek het na u toe gevlug om skuiling te vind. 10Leer my om u wil te doen, want u is my Vader; laat u goeie Gees my op gelyke grond lei. 11Ter wille van u naam, my Vader, bewaar my lewe; in u geregtigheid bring my siel uit die nood. 12En in u troue liefde sal u my vyande uitroei en al die teëstanders van my siel vernietig, want ek is u dienskneg.
