My Rots, My Toevlug

Van Dawid.

Dawid begin met hande wat vir oorlog geoefen is en erken dadelik hoe gering 'n mens is: 'n asemteug, 'n verbygaande skaduwee. Hy vra sy Vader om die hemel af te buig en hom van leuenaars te red, en beskryf dan die vrede wat hy wil hê: vol skure en kinders wat gedy.

Hoofstuk 144.

Geloofd sy my Vader, my rots, wat my hande leer om oorlog te voer, my vingers om te veg, my troue liefde en my vesting, my burg en my redder, my skild by wie ek skuil, wat volke aan my onderwerp.

My Vader, wat is die mens dat u ag op hom slaan, die mensekind dat u aan hom dink? Die mens is soos ’n asem; sy dae is soos ’n verbygaande skaduwee.

My Vader, buig u hemele en kom af; raak die berge aan, en hulle sal rook. Laat u weerlig flits en verstrooi hulle; skiet u pyle en jaag hulle op loop. Steek u hand uit van omhoog; red my en bevry my uit die magtige waters, uit die hand van vreemdelinge, wie se monde leuens spreek en wie se regterhand vals sweer.

My Vader, ek sal vir u ’n nuwe lied sing; op ’n tiensnarige harp sal ek vir u musiek maak, aan hom wat aan konings die oorwinning gee, wat Dawid, sy dienskneg, van die wrede swaard red.

Red my en bevry my uit die hand van vreemdelinge, wie se monde leuens spreek en wie se regterhand vals sweer.

Dan sal ons seuns soos plante wees wat in hulle jeug groot gegroei het, ons dogters soos hoekpilare uitgekap vir ’n paleis. Ons skure sal vol wees, wat elke soort opbrengs verskaf; ons kuddes sal met duisende vermeerder, met tienduisende op ons velde; ons beeste swaar dragtig, met geen deurbreking van mure nie, geen wegvoering in ballingskap nie, en geen noodkreet in ons strate nie. Geseënd is die volk aan wie sulke dinge toekom; geseënd is die volk wat ons Vader as hulle eie het.