Qoyatoshim, Panohim

Dovud sanosi.

Dovud jangga oʻrgatilgan qoʻllardan boshlaydi va darhol inson qanchalik arzimasligini tan oladi — bir nafas, oʻtkinchi soya. U Otasidan osmonni egib tushishini va uni yolgʻonchilardan qutqarishini soʻraydi, soʻng orzu qilgan tinchligini taʼriflaydi: toʻla omborlar va gullab-yashnayotgan farzandlar.

144-bob.

Qoʻllarimni jangga, barmoqlarimni urushga oʻrgatadigan Qoyatoshim — Otam muborak boʻlsin, U sodiq sevgim va qalʼam, qoʻrgʻonim va najotkorim, panoh topadigan qalqonimdir; xalqlarni menga boʻysundiradi.

Ey Otam, insonga eʼtibor berishing uchun u nimadir, u haqda oʻylashing uchun odam bolasi kimdir? Inson bir nafasga oʻxshaydi, uning kunlari oʻtib ketayotgan soyaga oʻxshaydi.

Ey Otam, osmoningni egib, pastga tush; togʻlarga teggin, ular tutab ketsin. Chaqmogʻingni chaqtirib, ularni tarqatib yubor; oʻqlaringni otib, ularni qochir. Yuksakdan qoʻlingni choʻzgin; meni ulkan suvlardan, begonalar qoʻlidan qutqargin va xalos qilgin, ularning ogʻizlari yolgʻon soʻzlaydi, oʻng qoʻllari yolgʻon qasam ichadi.

Ey Otam, Senga yangi qoʻshiq kuylayman; oʻn torli arfada Senga kuy chalaman, podshohlarga gʻalaba beradigan, quli Dovudni shafqatsiz qilichdan qutqaradigan Zotga.

Meni begonalar qoʻlidan qutqargin va xalos qilgin, ularning ogʻizlari yolgʻon soʻzlaydi, oʻng qoʻllari yolgʻon qasam ichadi.

Shunda oʻgʻillarimiz yoshligida boʻy choʻzgan nihollarday boʻladi, qizlarimiz saroy uchun oʻyib ishlangan burchak ustunlariday boʻladi. Omborlarimiz har xil hosilni yetkazib, toʻla boʻladi; suruvlarimiz dalalarimizda mingtalab, oʻn mingtalab koʻpayadi; mollarimiz buzoqqa boʻgʻoz boʻladi, devorlarimiz buzilmaydi, hech kim asirlikka ketmaydi, koʻchalarimizda nola-figʻon boʻlmaydi. Shunday ne'matlarga ega boʻlgan xalq baxtlidir; Otamizni oʻziniki deb bilgan xalq baxtlidir.