Gunung Watuku, Pangungsenku

Anggitane Prabu Dawud.

Dawud miwiti kanthi tangan kang wis dilatih perang, lan sanalika ngakoni sepira cilike manungsa — mung ambegan, mung wewayangan kang liwat. Dheweke nyuwun supaya Ramane nedhakake langit lan ngluwari dheweke saka wong-wong goroh, banjur nggambarake tentrem kang dikarepake: lumbung kang kebak lan anak-anak kang tuwuh subur.

Pasal 144.

Pinujia Ramaku, gunung watuku, kang nggladhi tanganku kanggo perang, drijiku kanggo paprangan, katresnaning prajanjianku lan betengku, papan pangungsenku lan juru-pangentasku, tamengku kang dakenggo ngungsi, kang nelukake para bangsa ana ing sangisorku.

Dhuh Ramaku, manungsa iku apa ta, dene Paduka mirsani dheweke, anaking manungsa, dene Paduka ngengeti dheweke? Manungsa iku kaya ambekan; dinane kaya wewayangan kang sumliwer.

Dhuh Ramaku, pernahna langit Paduka lan tumedhaka; nggepoka gunung-gunung, temah bakal kumelun. Kilatna gelap Paduka lan buyarna wong-wong iku; panahna jemparing Paduka lan rusakna. Ulurna asta Paduka saka ing ngaluhur; luwarana kawula lan entasna kawula saka ing banyu kang gedhe, saka ing tangane para bangsa ngamanca, kang cangkeme ngucapake goroh lan tangane tengen sumpah palsu.

Dhuh Ramaku, kawula badhe ngidungaken kidung enggal kagem Paduka; kanthi clempung sepuluh senar kawula badhe ngunjukaken gendhing dhateng Paduka, dhateng Panjenengane kang maringi kaunggulan marang para raja, kang ngluwari Dawud abdine saka pedhang kang ambek siya.

Luwarana kawula lan entasna kawula saka ing tangane para bangsa ngamanca, kang cangkeme ngucapake goroh lan tangane tengen sumpah palsu.

Temah anak-anak kita lanang bakal kaya tanduran kang tukul dhuwur ing mangsa anome, anak-anak kita wadon kaya saka pojok kang kaukir kanggo kraton. Lumbung-lumbung kita bakal kebak, nyedhiyani sawarnaning pametu; wedhus-wedhus kita bakal tangkar-tumangkar maewu-ewu, mayuta-yuta ana ing pategalan kita; sapi-sapi kita padha ngandheg, ora ana beteng kang jebol, ora ana kang digawa menyang pembuwangan, lan ora ana panjerit kasusahan ana ing lurung-lurung kita. Rahayu bangsa kang nduweni kaanan kang kaya mangkono; rahayu bangsa kang nduweni Rama kita minangka Allahe dhewe.