મારો ખડક, મારો આશ્રય
દાઉદનું.
દાઉદ યુદ્ધ માટે તાલીમ પામેલા હાથોથી શરૂઆત કરે છે અને તરત સ્વીકારે છે કે માણસ કેટલો તુચ્છ છે — એક શ્વાસ, પસાર થતો પડછાયો. તે પોતાના પિતાને આકાશ નમાવવા અને જૂઠાઓથી પોતાને છોડાવવા કહે છે, પછી પોતે ઇચ્છે છે તે શાંતિનું વર્ણન કરે છે: ભરેલા કોઠાર અને ફૂલતાં-ફાલતાં બાળકો.
144 1ધન્ય હો મારા પિતા, મારા ખડક, જે મારા હાથને યુદ્ધ માટે ને મારી આંગળીઓને લડાઈ માટે તાલીમ આપે છે, 2મારો કરાર-પ્રેમ ને મારો કિલ્લો, મારો ગઢ ને મારો છોડાવનાર, મારી ઢાલ, જેમનામાં હું આશ્રય લઉં છું, જે લોકોને મારે તાબે કરે છે.
3મારા પિતા, માણસ શું છે કે તમે તેની નોંધ લો છો, ને માનવપુત્ર શું છે કે તમે તેનો વિચાર કરો છો? 4માણસ શ્વાસ જેવો છે; તેના દિવસો વીતી જતા પડછાયા જેવા છે.
5મારા પિતા, તમારા આકાશને નમાવીને ઊતરી આવો; પર્વતોને સ્પર્શ કરો, ને તેઓ ધુમાડો કાઢશે. 6તમારી વીજળી ચમકાવીને તેમને વિખેરી નાખો; તમારાં બાણ ચલાવીને તેમને નસાડી મૂકો. 7ઊંચેથી તમારો હાથ લંબાવો; મને છોડાવો ને મહાજળમાંથી, પરદેશીઓના હાથમાંથી મને બચાવો, 8જેમના મોં જૂઠું બોલે છે ને જેમનો જમણો હાથ ખોટા સમ ખાય છે.
9મારા પિતા, હું તમારી આગળ નવું ગીત ગાઈશ; દસ-તારવાળી વીણા પર હું તમારે માટે સંગીત વગાડીશ, 10જે રાજાઓને વિજય આપે છે, જે પોતાના સેવક દાઉદને ક્રૂર તલવારથી છોડાવે છે.
11મને છોડાવો ને પરદેશીઓના હાથમાંથી મને બચાવો, જેમના મોં જૂઠું બોલે છે ને જેમનો જમણો હાથ ખોટા સમ ખાય છે.
12ત્યારે આપણા દીકરા પોતાની જુવાનીમાં ઊંચે વધેલા છોડ જેવા થશે, ને આપણી દીકરીઓ મહેલ માટે કોતરેલા ખૂણાના સ્તંભ જેવી થશે. 13આપણા કોઠાર ભરપૂર થશે, જે દરેક જાતનું અનાજ પૂરું પાડશે; આપણાં ટોળાં હજારોગણાં, આપણાં ખેતરોમાં દસ-દસ હજારોગણાં વધશે; 14આપણાં ઢોર ગાભણ થશે, દીવાલમાં કોઈ ભંગાણ નહિ પડે, કોઈ બંદીવાસમાં નહિ જાય, ને આપણી શેરીઓમાં દુઃખનો કોઈ પોકાર નહિ થાય. 15ધન્ય છે તે લોકો જેમને આવી વસ્તુઓ પ્રાપ્ત છે; ધન્ય છે તે લોકો જેમના પોતાના આપણા પિતા છે.