હવે છપાયેલી
પુસ્તક

મારો ખડક, મારો આશ્રય

દાઉદનું.

દાઉદ યુદ્ધ માટે તાલીમ પામેલા હાથોથી શરૂઆત કરે છે અને તરત સ્વીકારે છે કે માણસ કેટલો તુચ્છ છે — એક શ્વાસ, પસાર થતો પડછાયો. તે પોતાના પિતાને આકાશ નમાવવા અને જૂઠાઓથી પોતાને છોડાવવા કહે છે, પછી પોતે ઇચ્છે છે તે શાંતિનું વર્ણન કરે છે: ભરેલા કોઠાર અને ફૂલતાં-ફાલતાં બાળકો.

અધ્યાય 144.

ધન્ય હો મારા પિતા, મારા ખડક, જે મારા હાથને યુદ્ધ માટે ને મારી આંગળીઓને લડાઈ માટે તાલીમ આપે છે, મારો કરાર-પ્રેમ ને મારો કિલ્લો, મારો ગઢ ને મારો છોડાવનાર, મારી ઢાલ, જેમનામાં હું આશ્રય લઉં છું, જે લોકોને મારે તાબે કરે છે.

મારા પિતા, માણસ શું છે કે તમે તેની નોંધ લો છો, ને માનવપુત્ર શું છે કે તમે તેનો વિચાર કરો છો? માણસ શ્વાસ જેવો છે; તેના દિવસો વીતી જતા પડછાયા જેવા છે.

મારા પિતા, તમારા આકાશને નમાવીને ઊતરી આવો; પર્વતોને સ્પર્શ કરો, ને તેઓ ધુમાડો કાઢશે. તમારી વીજળી ચમકાવીને તેમને વિખેરી નાખો; તમારાં બાણ ચલાવીને તેમને નસાડી મૂકો. ઊંચેથી તમારો હાથ લંબાવો; મને છોડાવો ને મહાજળમાંથી, પરદેશીઓના હાથમાંથી મને બચાવો, જેમના મોં જૂઠું બોલે છે ને જેમનો જમણો હાથ ખોટા સમ ખાય છે.

મારા પિતા, હું તમારી આગળ નવું ગીત ગાઈશ; દસ-તારવાળી વીણા પર હું તમારે માટે સંગીત વગાડીશ, જે રાજાઓને વિજય આપે છે, જે પોતાના સેવક દાઉદને ક્રૂર તલવારથી છોડાવે છે.

મને છોડાવો ને પરદેશીઓના હાથમાંથી મને બચાવો, જેમના મોં જૂઠું બોલે છે ને જેમનો જમણો હાથ ખોટા સમ ખાય છે.

ત્યારે આપણા દીકરા પોતાની જુવાનીમાં ઊંચે વધેલા છોડ જેવા થશે, ને આપણી દીકરીઓ મહેલ માટે કોતરેલા ખૂણાના સ્તંભ જેવી થશે. આપણા કોઠાર ભરપૂર થશે, જે દરેક જાતનું અનાજ પૂરું પાડશે; આપણાં ટોળાં હજારોગણાં, આપણાં ખેતરોમાં દસ-દસ હજારોગણાં વધશે; આપણાં ઢોર ગાભણ થશે, દીવાલમાં કોઈ ભંગાણ નહિ પડે, કોઈ બંદીવાસમાં નહિ જાય, ને આપણી શેરીઓમાં દુઃખનો કોઈ પોકાર નહિ થાય. ધન્ય છે તે લોકો જેમને આવી વસ્તુઓ પ્રાપ્ત છે; ધન્ય છે તે લોકો જેમના પોતાના આપણા પિતા છે.