مزامیر 144

144 ¹ متبارک باد پدرِ من، صخرهٔ من، که دستانم را برای جنگ تعلیم می‌دهد، و انگشتانم را برای نبرد— ² محبتِ پایدارِ من و قلعهٔ من، پناهگاهِ استوارِ من و رهانندهٔ من، سپرِ من که در او پناه می‌گیرم، که قوم‌ها را مطیع می‌سازد در زیرِ من.

³ ای پدرِ من، انسان چیست که به او توجه می‌کنی، و پسرِ انسان که به فکرِ او هستی؟ ⁴ انسان مانندِ دمی است؛ روزهایش همچون سایه‌ای گذران است.

⁵ ای پدرِ من، آسمان‌هایت را خم کن و فرود آی؛ کوه‌ها را لمس کن تا دود برآورند. ⁶ برق خود را بفرست و پراکنده ساز آنان را؛ تیرهایت را رها کن و آنان را تارومار نما. ⁷ دستِ خود را از اعلیٰ دراز کن؛ برهان مرا و از آب‌های خروشان نجاتم ده، از دستِ بیگانگان، ⁸ که دهانشان دروغ می‌گوید و دستِ راستشان به دروغ سوگند می‌خورد.

⁹ ای پدرِ من، سرودی تازه برای تو خواهم سرایید؛ با بربطِ ده‌تار برای تو نغمه خواهم نواخت، ¹⁰ او که به پادشاهان پیروزی می‌بخشد، و بندهٔ خود داوود را از شمشیرِ ستم می‌رهاند.

¹¹ برهان مرا و از دستِ بیگانگان نجاتم ده، که دهانشان دروغ می‌گوید و دستِ راستشان به دروغ سوگند می‌خورد.

¹² آنگاه پسرانِ ما همچون نهال‌ها خواهند بود که در جوانی خود بلند رُسته‌اند، و دخترانِ ما مانندِ ستون‌های گوشه تراشیده برای کاخ. ¹³ انبارهای ما پُر خواهد بود، و هر گونه محصول فراهم خواهد آورد؛ گله‌های ما هزاران هزار خواهند شد، و ده‌ها هزار در مزرعه‌های ما؛ ¹⁴ گاوانِ ما آبستن و بارور خواهند بود، و رخنه‌ای در دیوارها نخواهد بود، و نه اسیری‌ای، و نه فریادِ پریشانی در کوچه‌های ما. ¹⁵ خوشا به حالِ قومی که چنین چیزها از آنِ ایشان است؛ خوشا به حالِ قومی که پدرِ ما از آنِ ایشان است.